மொத்தப் பக்கக்காட்சிகள்

புதன், 11 செப்டம்பர், 2019



திருவல்லா விண்ணகரத்தில் ஓணம் பண்டிகை

திருவல்லா

திருவல்லா, திருவாங்கூர் மாநிலத்தில் திருவல்லா வட்டத்தில் அமைந்த ஓர் ஊராகும். இங்குள்ள விண்ணகரம் (விஷ்ணு கோயில்), கேரளத்து மலைநாட்டுத் திவ்வியதேசங்கள் பதின்மூன்றனுள் ஒன்று என்னும் சிறப்புடையது. ஆழ்வார்களில் நம்மாழ்வாரும் திருமங்கையாழ்வாரும் இதன் சிறப்பைப் பாடியுள்ளார்கள். இதன் பழம்பெயர் திருவல்லவாழ் என்பதாகும். கோயிலில் எழுந்தருளிய இறைவன் திருவல்லவாழப்பன் என்றும், திருவல்லவாயப்பன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இக்கோயிலில் கிடைக்கப்பெற்ற செப்பேடு “ஹுஜூர் கருவூலச் செப்பேடுகள்  (HUZUR TREASURY PLATES)  என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படும் செப்பெடுகளில் ஒன்று. நாற்பத்து நான்கு ஏடுகளும், அறுநூற்று முப்பது வரிகளும் கொண்டது. சில ஏடுகள் இல்லை.  தற்போது இது திருவனந்தபுரம் நேப்பியர் அருங்காட்சியகத்தில் (NAPIER MUSEUM) வைக்கப்பட்டுள்ளது.

திருவல்லா செப்பேடு

திருவல்லா செப்பேடு, கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்ட பல்வேறு நிலக்கொடைகளைப் பற்றியும், அவற்றைக்கொண்டு கோயிலின் வழிபாடு மற்றும் பிற நிவந்தங்கள் எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டன என்பது பற்றியும் விரிவாக எடுத்துரைக்கின்றது. அழகான வட்டெழுத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது. 

திருவல்லா கோயிலும் ஓணம் பண்டிகையும்

திருவல்லா செப்பேடு, ஓணம் பண்டிகையின்போது கோயிலில் என்னென்ன வழிபாடுகள் நடந்தன, அவற்றுக்கான நிவந்தங்கள், நிவந்தப்பொருள்கள் என்னென்ன என்பதைப்பற்றிப் பல செய்திகளைக் கூறுகிறது.  அச்செய்திகள் இங்கே பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகின்றன.


ஓணம் திருவிழா, ஆவணி மாதத்தில் ஏழு நாள்கள் கொண்டாடப்பெற்றது.  ஓணத்திருவிழாச் செலவினங்களுக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட நிவந்த நிலங்கள் இரண்டு. ஒன்று, இடைச்சேரி என்னும் ஊரில் இருக்கும் சேந்தன் கேசவன்  என்பானின் வெளியனார்க்காடு என்னும் பெயரமைந்த நிலம். இந்நிலத்திலிருந்து எண்பது பறை நெல் பெறப்பட்டது. மற்றொரு நிலம் முஞ்ஞி நாட்டில் இருந்த திருவோணக்கரி என்னும் நிலம். இந்நிலத்திலிருந்து நூற்றிருபத்தைந்து பறை நெல் பெறப்பட்டது. பறை என்பது மலபார்ப் பகுதியில் வழங்கிய முகத்தல் அளவை.

நெல்லின் பயன்பாட்டு அளவும், பயன்பாட்டு இலக்கும் கீழே பட்டியலாகத் தரப்பட்டுள்ளன.

நெல் அளவு                   இலக்கு

  40 நாழி                   ஐந்து காணம் அளவுள்ள கற்பூரம்
  5 நாழி                   பத்து காணம் அளவுள்ள சந்தனக் குழைவு
 10 நாழி                   பத்து காணம் அளவுள்ள அகில்  (அகிற் புகைக்காக)
700 நாழி (அரிசி)          கோயிலின் கிழக்கு மற்றும் மேற்குப் பக்கங்களில்
                                     இருக்கும் சன்னதிகளின் இறைவர்க்கு அமுதுபடிக்காக.
                                    கோயிலின் மடைப்பள்ளியில் பயன்பாட்டில் இருக்கும்
                                    கோயில்  நாழி அளவைக் கருவியால் அளந்தவாறு.
                                    இந்த அமுதில் அரைப்பகுதி கோயிலில் கல்வி பயிலும்
                                     மாணாக்கர்க்காக.
 4 நாழி அரிசியால்
   சமைத்த அமுது        கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் வராகப்பன்
                                             இறைவர்க்கு அமுதுபடியாக.
4 நாழி அரிசியால்
  சமைத்த அமுது         திருவாயம்பாடியில் உள்ள கிருஷ்ணன் 
                                            இறைத்திருமேனி அமுதுபடிக்காக.
4 நாழி                              ஆதிரசாலை என்னும் மருத்துவ மனைக்காக.
                                           (ஆதுல சாலை, ஆதுரசாலை எனவும் வழங்கும்).

4 நாழி                      கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் அய்யப்பன்
                                  இறைவர் அமுதுபடிக்காக. (இவர் ஆரியா, சாஸ்தா 
                                   எனவும் அறியப்படுகிறார்.)
12 நாழி                     பூத பலிக்காக.
16 நாழி                     மஹாயக்ஷி (மாயியக்கி)க்காக.
20 நாழி                     கோயில் தானத்தாருள் மேல் எம்பெருமக்கள்
                              இருவர்க்காக. இவர்கள்  மேல்சாந்தி என்னும்
                              பெயர் கொண்ட பூசையாளர் ஆவர். (இன்றும்,
                              சபரி மலைக்கோயில் பூசகர், மேல் சாந்தி                                     
                              என்றழைக்கப்படுவதைக் காண்க.)
50 நாழி                     கீழ் சாந்திக்கார் என்றழைக்கப்பெறும் மேல்
                              சாந்தியாரின் உதவியாளர் ஐவர்க்காக.
4 நாழி                  கோயிலின் பட்டர்களுக்காக.
4 நாழி                   கோயிலின் கீழ் சமஞ்சிதனுக்காக. சமஞ்சிதன்
                               என்பான் ஊர்க்கணக்கன் அல்லது (சதுர்வேதி
                               மங்கலத்துச்) சபைக்கணக்கன் ஆவான்.
20 நாழி                 கோயிலின் ஐந்து பண்டாரிகளுக்காக.
                               கோயில் கருவூலம் பண்டாரம் என்றும், கருவூலப்
                               பனியாளர்  பண்டாரகர் என்றும் பெயர் கொள்வர்.
4 நாழி                   கோயிலுக்கு வெற்றிலை வழங்குகின்றவனுக்கு.
                               கல்வெட்டில் “இலையிடுபவன்  என்று குறிக்கப்
                               படுகிறது.
4 நாழி                   கோயிலின் வாயிற்காவலர்க்கு.
3 நாழி                   கோயிலில் ஸ்ரீபலியின்போது பறை அல்லது முரசு
                             கொட்டும் ஆளுக்கு.
99 நாழி                கோயிலில் பணிபுரியும் ஏவல் பணியாளர் முப்பத்து
                               மூவருக்கு.
8 நாழி (அரிசி)               கோயிலின் உள்புறத்தைப் பெருக்கும் (தூய்மைப்
                                           படுத்தும்) ஆள்கள் நால்வருக்கு.
20 நாழி (அரிசி)              மடைப்பள்ளிக்கு விறகிடுவான் ஒருவனுக்கு.
20 நாழி                 மடைப்பள்ளிக்கு வேண்டிய மண் கலன்கள் செய்து
                               தருகின்ற கலவாணியன் ஒருவனுக்கு. (மண் கலன்கள்
                               குசக்கலம்  என்று கல்வெட்டுகளில் சுட்டப்பெறும்.)
4 நாழி                       அடையமிர்து என்னும் வெற்றிலை-பாக்குக்காக.
8 நாழி                        பூமாலைகள் கட்டித்தருகின்ற திருப்பள்ளித்தாமம்
                                   கட்டுமவன் நான்கு பேருக்கு.
8 நாழி                        கோயிலின் வெளிப்புறத்தைப் பெருக்கும்                               
                                   ஆள்களுக்கு.
4 நாழி                       கோயிலின் மதிலுக்கு வெளிப்புறத்தைப் பெருக்கும்                                                            ஆள்களுக்கு.
5 நாழி                       கோயில் கணக்கனுக்கு.
5 நாழி                       வக்காணித்திருக்கும் பட்டர்கள் ஒவ்வொருவர்க்கும்.
                                   வக்காணிப்பார் என்பவர், சாத்திரம் முதலானவற்றை
                                   விரித்துரைத்து விளக்கம் அளிப்போராவர்.
3 நாழி                       கை விளக்கும், வெற்றிலை பாக்கும் கொடுப்பவனுக்கு.
12 நாழி                      தேவரடியார் நால்வருக்கு.
6 நாழி                       இசைக்கருவிகள் கொட்டுபவர் ஒவ்வொருவர்க்கும்.


இவை தவிர,  நெல் வருவாயைக் கொண்டு ஓணம் பண்டிகைக்குக் கீழ் வரும்
பொருள்கள் பெறப்பட்டன.
நெய்  -   எட்டு நாழி; நெய்யை அளக்க இடங்கழி  என்னும் முகத்தல் அளவுக்கருவி பயன்பாட்டில் இருந்தது.
எண்ணெய்  -  ஐந்து நாழி, “இடங்கழிக் கருவியால் அளந்தவாறு.
மிளகு  -  நாழி,  “இடங்கழிக் கருவியால் அளந்தவாறு.
சீரகம்  -  நாழி,   உழக்குக் கருவியால் அளந்தவாறு.
காயம்  (பெருங்காயம்)  -  ஒரு பலம்.
தேங்காய்  -  அறுபது.
வாழைப்பழம் -  ஆறு குலை.
வாழைக்காய்  -  ஏழு குலை.
வெற்றிலை   -   பதினாயிரம்; அதற்கேற்றவாறு அடைக்காய் (பாக்கு).
கற்பூரம்  -   ஐந்து காணம்.
உப்பு, புளி  -   அளவு குறிப்பிடப்படவில்லை.
பசறு   -   பயறு (பச்சைப்பயறு). இரண்டரைப் பறை நெல் இதற்குத் தேவைப்பட்டது.
வாகைப்பொடி  -   இரண்டு நாழி.

ஓணத்தன்று, சிறுகாலைப் பூசையின்போது திருவமுது இருநூற்று நாழி சமைக்க விதை நெல் இருபத்தைந்து பறை பயன்பட்டது.

அறியப்பெறும் கோயில் நடைமுறைகள்

இடைக்காலத்தில், தமிழகத்தில் சேர நாடு தனித்தன்மையை நோக்கி (கேரளம்) மாற்றம் உற்றது எனலாம். 10-11 நூற்றாண்டுகள் அளவில் கேரளத்தின் அடையாளம் முழு அளவில் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். மலை மண்டிலம் என்னும் சொல்லாட்சியும், மலையாண் என்னும் முன்னொட்டுச் சொல்லும் கல்வெட்டுகளில் மிகுதியும் பயில்கின்றன. மலையாண் சியல் விளக்கு என்றொரு கேரள நாட்டு விளக்கு குறிப்பிடப்படுகிறது. அதுபோலவே, மலையாண் பரிவாரம், மலையாண் ஒற்றைச் சேவகர் ஆகிய பெயர்களில் மலையாளத்தாரைக் கொண்ட சோழர் படைப்பிரிவுகள் இருந்துள்ளன. இவ்வகை வெளிப்பாட்டை எடுத்துக்காட்டும் பல கூறுகளைத் திருவல்லா செப்பேட்டிலும்  நாம் காண முடிகின்றது. தமிழகக் கல்வெட்டுகளில் கோயில் பூசையாளர்கள் உண்ணாழிகையுடையார், உண்ணாழிகைப் பெருமக்கள் என்னும் பெயரில் வழங்கும்போது, திருவல்லா செப்பேட்டில் பூசை என்பதற்குச் “சாந்தி  என்னும் சொல்லும், பூசையாளரைக்குறிக்க “மேல் சாந்தி,  “கீழ்சாந்தி   ஆகிய சொற்களும் வழங்குகின்றன. மேல் சாந்தி என்பவர் முதன்மை அருச்சகர் ஆவர். கீழ் சாந்தி எப்ன்பவர் மேல் சாந்திகளின் உதவியாளர் ஆவர். சாந்திகள் இருவரும்  சாந்தியடிகள், சாந்திக்கார் என்னும் பொதுப்பெயரிலும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். 

அய்யப்பன் வழிபாடு கேரளத்தில் நிலைகொள்வதைக் காண்கிறோம். கோயிலின் பரிவாரக் கடவுளாக அய்யப்பனுக்குத் தனிச் சன்னிதி திருவல்லா திருவல்லவாழப்பன் பெருமாள் கோயிலில் அமைந்திருந்தது. அது போலவே, மாயியக்கி என்னும் பெண் தெய்வத்துக்கும் பரிவாரச் சன்னதி அமைந்திருந்தது.  (கட்டுரை ஆசிரியர் கருத்து : செப்பேட்டில் “அய்யப்பன்”,  மாயியக்கி  எனக் குறிப்பிடப்பெறும் சொற்களை விளக்கும்போது நூல் பதிப்பாளர், முறையே “ஆர்யாஅல்லது சாஸ்தாஎன்றும், “மஹாயக்ஷி  என்றும் சுட்டுகின்றமையை நோக்கும்போது, சமணம் சார்ந்த சாத்த வழிபாடும், யக்ஷி வழிபாடும் வைணவ வழிபாட்டுக்குள் இயைந்து போகும் வகையில் பெருஞ்சமயம் அவற்றை அணைத்துச் செல்லும் பாங்கு புலப்படுகிறது.)

அரசுக்கும் கோயிலுக்கும் தனித்தனியே கருவூலங்கள் இருந்தன. கோயில் கருவூலங்களைக் குறிக்க “ஸ்ரீபண்டாரம்  என்னும் சொல் வழங்குவதைக் கல்வெட்டுகளில் காண்கிறோம். திருவல்லா செப்பேட்டில் கோயில் கருவூலத்தின் பெயர் குறீப்டப்படவில்லை; கோயில் கருவூலங்களைக் காப்பவரும் கருவூலக் கணக்குகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பேற்ற கணக்கரும் பண்டாரிகள் என்று சுட்டப்பெறுவர். பண்டாரகள் ஐந்து பேர் இக்கோயிலில் பணியாற்றினர் என்று செப்பேடு குறிப்பிடுகிறது. கோயிலின் நிவந்தங்கள் பற்றிய கணக்குகளைப் பார்த்துக்கொள்ளத் தனியே கணக்கன் உண்டு. கோயிலின் பல்வேறு நிவந்தங்கள் பற்றிய ஆவணங்களை எழுதும் பொறுப்பும் இவனுடையதே. தமிழகக் கல்வெட்டுகளில் “கணக்கன்  என்று குறிக்கப்பெறும் ஆள் திருவல்லா செப்பேட்டில் “சமஞ்சிதன்என்று குறிக்கப்ப்டுகிறான். இது மலையாள வழக்காகலாம்.

கோயில்களில், இசைக்கருவிகளை (வாத்தியங்கள்) இசைப்போர் இருந்தனர். இவர்கள், “உவச்சர் எனப்பட்டனர். வேணாட்டுச் செப்பேடுகளில் உவச்சகள்  எனக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். திருவல்லா செப்பேடு, கொட்டுமவாள்  எனக்குறிக்கிறது. உவச்சகள்”, ”கொட்டுமவாள்ஆகிய சொற்களில் மலையாளச் சாயல் படர்ந்துள்ளதைக் காணலாம்.  உவச்சர்கள் கொட்டுகின்ற (இசைக்கின்ற) இசைக்கருவிகளாக மத்தளம், பறை, முரசு, பஞ்சமகாசப்தம் ஆகியவை சுட்டப்பெறுகின்றன. செண்டை, திமிலை, சேகண்டி, கைத்தாளம் காகளம் (காளம்?)  ஆகியன பஞ்சமகாசப்தத்தில் அடங்கும். வழிபாடு (பூசை),  ஸ்ரீபலி என்னும் நிகழ்வு ஆகியவற்றின்போது உவச்சர்கள் கொட்டுவார்கள்.

கோயில்கள் கல்விச்சாலையாகப் பயன்பட்டுள்ளமை அறிகிறோம். கல்வி பயிலும் மாணாக்கர்க்கு ஓண விழாவின்போது சமைக்கபடும் அமுதில் அரைப்பகுதி மாணாக்கர்க்கு என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கோயிலைச் சார்ந்து அதன் நிருவாகத்தில் ஆதுல சாலை என்னும் மருத்துவ மனை இருந்துள்ளது  எனத்தெரியவருகிறது. இந்த ஆதுல சாலைக்கும், ஓணத்திருவிழாவின்போது நான்கு நாழி அமுது அளிக்கப்பட்டது.


கோயில்களில் சமயம் சார்ந்த சொற்பொழிவுகள் நடைபெற்றன என அறிகிறோம். பாரதம் (மகாபரதம்)  படிக்கப்பட்டது. மெய்யியல் (PHILOSOPHY) சார்ந்த சமற்கிருத நூல்களான பிரபாகரம்” (PRABHAKARAM),   வைசேஷிகம்” (VAISHESHIKAM)  ஆகியவையும், சில சாத்திரங்களும் கோயில்களில் விரிவான உரையுடன் விளக்கப்பட்டன என்று கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன. அவ்வகையாக விரித்துரைக்கும் அறிஞர்களைக் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் “வக்காணிப்பார் என்று குறிக்கின்றன. திருவல்லா செப்பேடும், ஓணத்திருவிழா நடைபெறும் ஏழு நாள்களில்  “மதிலகத்தன்று வக்காணிச்சிருக்கும் பட்டகள்   ஒவ்வொருவர்க்கும் ஐந்து நாழி அரிசி வழங்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. (கட்டுரை ஆசிரியர் கருத்து :  “வக்காணித்தல்என்பதற்குக் கல்வெட்டு அகராதி, விரித்துரைத்தல், விளக்கஞ் செய்தல் எனப்பொருள் தருகின்றது. இச்சொல், நல்ல தமிழ்ச் சொல்லா அல்லது தமிழ்ச் சொல்லிலிருந்து திரிபுற்ற சொல்லா என்பது ஆய்வுக்குரியது.  ஆனால், மக்களிடையே இன்றும் புழங்குகின்ற ஒரு எளிமையான சொல்லுக்கும் வக்காணித்தலுக்கும்  தொடர்புள்ளதாகத் தெரிகிறது. மக்கள் வழக்கில் இன்றுள்ள ஒரு சொல் “வக்கணை  என்பது.  வக்கணையாகப்  பேசுதல் என்னும் மக்கள் வழக்கு, ஒருவகையில் விளக்கமாகவும், விரித்தும் பேசுகின்ற ஒரு செயலைச் [வக்காணித்தலை] சுட்டுகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.) மேற்படி செப்பேடு குறிக்கின்ற வக்காணிச்சிருக்கும் பட்டகள்பிராமணர் என்றறிகிறோம். மதிலகத்தன்று  என்பதை மதிலகத்து+அன்று  எனப்பிரித்து, ஓணத்து விழா நாளில் கோயிலின் (கோயில் சுவரின்) உள்புறத்தில் என்று பொருள் கொள்ளலாம்.

அடுத்து, தேவரடியார்கள். கோயில்களில் தேவரடியார் பணி செய்துள்ளமை நன்கு அறியப்பட்ட செய்தி. திருவோணப் பண்டிகை நாள்களில் மேற்படி கோயிலில் அவர்களும் பங்கேற்றுப் பணியாற்றியுள்ளனர் என்றும் அவர்கள் நால்வருக்குப் பன்னிரண்டு நாழி அரிசி வழங்கப்பட்டது என்று செப்பேடு கூறுகிறது.

கோயில் பணியாளர் பலர் இருந்துள்ளனர். இலை இடுபவன் (வெற்றிலை வழங்குபவன்), வாயிற்காவலன், மடைப்பள்ளிக்கு வேண்டிய மண் கலன்கள் செய்து தருகின்ற கலவாணிகன், மடைப்பள்ளிக்கு விறகிடுவான், திருப்பள்ளித்தாமம் கட்டுபவன், கோயிலைப் பெருக்கித் தூய்மைப்படுத்துபவன் (அடிக்குமவன்), ஏவல் பணியாளர் (விளிக்குமவாள்) எனப் பலரும் கோயிற்பணி செய்துள்ளனர்.  ஆனால், மடப்பள்ளியில் அமுது (உணவு)  சமைப்பவனைப் பற்றிய குறிப்பு செப்பேட்டில் இல்லாதது வியப்பாயுள்ளது.


                                                            எடுத்துக்காட்டு-1
திருவல்லா செப்பேடு


                                                            எடுத்துக்காட்டு-2
திருவல்லா செப்பேடு



துரை.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலை பேசி :  9444939156.



திங்கள், 2 செப்டம்பர், 2019


சற்று அரிதாய் ஒரு கல் தொட்டி

முன்னுரை

ஜூன், 2019 10-ஆம் நாள். நம்பியூரிலிருந்து ஹரி கிருஷ்ணன் என்னும் இளைஞர் தொலை பேசியில் அழைத்துப்பேசினார். தாம் நம்பியூருக்கருகில் இருக்கும் கிடாரை என்னும் ஊரைச் சேர்ந்தவர் என்றும், தொல்லியலில் ஆர்வம் உண்டு என்றும், தம் ஊர்ப்பகுதியில் சில கல் தொட்டிகளைக் கண்டறிந்து வைத்துள்ளதாகவும், அவற்றில் இரண்டு தொட்டிகளில் எழுத்துப் பொறிப்புகள் இருப்பதாகவும் கூறி இக்கட்டுரை ஆசிரியரை நேரில் வந்து பார்க்கும்படிக் கேட்டுக்கொண்டார். கிடாரை என்னும் ஊர்ப்பெயரே சற்று வியப்பை அளித்து ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது. கேள்விப்பட்டிராத ஒரு பெயர். கொங்குப்பகுதியில் மழைக் காலம் என்பதால் ஜூன் மாதத்தில் நம்பியூர் செல்ல இயலாது போனது. ஜூலை மாதம் 24-ஆம் நாள் கட்டுரை ஆசிரியர் நம்பியூர் சென்று கல் தொட்டிகளைப் பார்வையிட்டதில் புதிய செய்தி ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அது பற்றிய பகிர்வு இங்கே.

கல் தொட்டிகள்

வரலாற்றில் கொங்குப்பகுதி, கால்நடை  வளர்ப்பு மற்றும் மேய்ச்சல் தொழிலுக்குப் பெயர் பெற்றது. “ஆ கெழு கொங்கு  என்னும் இலக்கிய வரி பலரும் அறிந்த ஒன்று. எனவே, ஆங்காங்கே, சிற்றூர்கள் பலவற்றில் கால்நடைகள் நீர் அருந்த வகை செய்யும் கல் தொட்டிகள் இருப்பதைக் காணலாம். இதில் வியப்பொன்றுமில்லை. அவற்றில் ஒரு சில கல் தொட்டிகளில் எழுத்துப் பொறிப்புகளும் இருந்துள்ளன. அக் கல்தொட்டிகளை அமைத்துக் கொடுத்தவர் பெயர் பொறிக்கப்பட்டவையாக அவை பெரும்பாலும் அறியப்படுகின்றன.

சாலைவழி நடைப்பயணம்

மேலே குறிப்பிட்ட கல்தொட்டிகள் ஊருக்குள் காணக்கிடைப்பவை. இவ்வகைக் கல்தொட்டிகள் தவிர வேறுவகைக் கல்தொட்டிகளும் உண்டு. அவை, சாலைப் புறங்களில் காணப்படும் கல்தொட்டிகள். பழங்காலத்தில், சாலைப்போக்குவரத்தில் இன்றுள்ளவாறு வண்டி-வாகனங்கள் மிகுதியாய் இருக்கவில்லை. சாலைகளில் நடந்து செல்வோர் மிகுதியாய் இருந்தனர். வணிகப்பண்டங்களை ஊர் விட்டு ஊருக்கு எடுத்துச் செல்வோர், மாட்டுவண்டிகளில் எடுத்துச் சென்றனர்.  சிறு வணிகர்கள் தம் வணிகப் பண்டங்களைப் பொதிகளாகச் செய்து கழுதை அல்லது மாடுகளைச் சுமக்கவைத்துச் சென்றனர். கால்நடைகளை மேய்க்கும் தொழிலில் இருந்தவர்கள் தம் கால்நடைகளை இடம் மாற்றிக் கொண்டு செல்லும்போது சாலைகளில் நடைப்பயணமாகவே செல்வர். கால் நடைகளுக்கான சந்தைகளுக்கும் இவ்வாறே ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்துக்குக் கால்நடைகளை ஓட்டிச் செல்வோருக்கும் நடைப்பயணமே வழி.  இவ்வாறாகப் பல்வேறு தரப்பினர்க்கும் சாலை வழி நடைப்பயணமே பயன்பாட்டில் இருந்தது. நடைப்பயணர்கள் மற்றும் கால்நடைகள் ஆகியோரின் நீர் வேட்கையைத் தீர்க்கும் பொருட்டுச் சாலைகளில் ஆங்காங்கே கிணறுகள் அமைத்து அவற்றின் அருகிலேயே கல்லால் சமைக்கப்பட்ட தண்ணீர்த் தொட்டிகளை வைத்து அறச் செயல்களில் ஈடுபட்ட பெரியோர்கள் பலர் ஊர்களில் இருந்துள்ளனர்.

மணியம்பாளையம் கல் தொட்டி

நம்பியூர்-பெருமாநல்லூர் சாலையில் அமைந்துள்ள ஊர் மணியம்பாளையம்.   நம்பியூரிலிருந்து ஆறு கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. இங்கிருந்து பெருமாநல்லூர் பதினைந்து கி.மீ. தொலைவில் உள்ளளது. 15 கி.மீ. என்று பொறிக்கப்பட்ட நெடுஞ்சாலைக் கல்லின் அருகில்தான் கிடாரை ஆர்வலர் கூறிய கல் தொட்டியும் காணப்படுகிறது. சாலையோரத்தில், ஆனால் சாலைக்குச் சற்றுத் தள்ளி, அம்மன் கோயிலுக்கு முன்புறத்தில் மண் தரையில் இந்தக் கல் தொட்டி உள்ளது. வெள்ளை நிறக்கல்லால் அமைக்கப்பட்ட தொட்டி. கல்லின் பரப்புச் செம்மையாக இல்லை; கரடு முரடாக உள்ளது. தொட்டியின் முன்புற நீளவாட்டுப்பகுதியில் ஐந்து வரிகளில் எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.  எழுத்துகள அமைந்த கல் பரப்பும் சமன் செய்யப்படாமல் சிறு சிறு மேடு பள்ளங்களைக் கொண்டுள்ளது. எனவே, எழுத்துகள் சில இடங்களில் படிக்க இயலாதவாறு உள்ளன. கல்தொட்டிக்குத் தொடர்ந்து சுண்ணம் பூசி வந்துள்ளனர். எனவே, எழுத்துகள் சுண்ணப்பூச்சு காரணமாக மறைந்து தெளிவில்லாமல் இருந்தன.  உடன் வந்தவர்கள், சுண்ணப்பற்றை நீக்க நீண்ட நேரம் ஆனது. அகற்றிய பின் எழுத்துகள் படிக்கப்பட்டன.


துளையுடன் கூடிய பண்ணையோடிக் கல்தொட்டி


கல்வெட்டுப் பாடம்

1    துந்துமி வருஷம் ….. மாதம் திறவலூர் யிருக்கு
2    ம் பாலை வேளாள(ரில்)………ணி….   சின்ன
3    ய கவுண்டன் மகன் (மாலை கவுண்டன் பண்
4    ணையோடி வச்ச உபயம்
5    அழகப்பெருமாள்  லட்சிக்க


கல்வெட்டுச் செய்திகள்

கல்வெட்டு, துந்துமி வருடத்தில் பொறிக்கப்பட்டது எனக் கல்வெட்டில் குறிப்புள்ளது.  துந்துமி என்கிற துந்துபி ஆண்டு வியாழவட்டத் தமிழ் ஆண்டுப்பட்டியலில் கி.பி. 1862, கி.பி. 1922 ஆகிய இரு ஆண்டுகளில் அமைகிறது. எழுத்தமைதியை அடிப்படையாகக் கொண்டால், கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்ட ஆண்டு, கி.பி. 1862-ஆம் ஆண்டு எனக்கொள்ள வாய்ப்பு உள்ளது.  எனவே, கல்வெட்டு நூறாண்டுக்கு மேல் பழமையானது எனக் கருதலாம். கல்வெட்டில் வருகின்ற திறவலூர் பெருமாநல்லூருக்கருகில் அமைந்த துரவலூர்/தொரவலூர் ஊராகலாம். அவ்வூரைச் சேர்ந்த பாலைகுல வேளாளர்களில் சின்னய கவுண்டர் என்பாரின் மகன் மாலைக்கவுண்டர் என்பார் இந்தக் கல்தொட்டியைச் செய்துகொடுத்துள்ளார் என்று கல்வெட்டு கூறுகிறது. இந்தத் தர்மத்தை அழகப்பெருமாள் காக்கவேண்டும் என்று கல்வெட்டு வரி முடிகின்றது. மேற்கண்ட துரவலூரில் இருக்கும் பெருமாள் கோயிலின் இறைவன் பெயரான அழகப்பெருமாள் என்பதுதான் கல்வெட்டிலும் குறிக்கப்படுகிறது.  எனவே, கல்வெட்டில் வரும் திறவலூர், தற்போதுள்ள துரவலூரே என்பதில் ஐயமில்லை. காக்கவேண்டும் என்னும் கருத்தைக் கல்வெட்டில் எழுதப்பட்ட “லட்சிக்க   என்னும் சொல்லால் அறிகிறோம். “ரக்ஷிக்க   என்னும் வடமொழிச் சொல்லே ‘லட்சிக்க   என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ’, ‘’ ஆகிய இரண்டெழுத்துகளும் தம்முள் இடம் மாறிக்கொள்வது தமிழில் நாம் காணுகின்ற ஒன்றே. கொடை அல்லது தர்மம் என்பதைக் கல்வெட்டில் உள்ள “உபயம்  என்னும் சொல் குறிக்கிறது.

வேளாளர் குலப்பிரிவு -  பாலைக் கூட்டம்

பாலவேளாளர் என்று தற்போது அழைக்கப்பெறும் குலப்பிரிவினர், கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பட்டவாறு முற்காலத்தில் பாலை வேளாளர்  எனப்பட்டனர். நம்பியூரில் அமைந்திருக்கும் தான்தோன்றீசுவரர் கோயில் கல்வெட்டுகளில் வேளாளர் குலப்பிரிவைச் சேர்ந்த மேன்மணியர், கழஞ்சியர், சோழர் ஆகியோர் குறிக்கப்பெறுகிறார்கள்.  கொங்கு குலகுருக்கள்  என்னும் வலைப்பூத் தளத்தில், பாலவேளாளர்களாகப் பைத்தலை,  வெள்ளேலி, மேல்மணியன், குண்டெலி, கழஞ்சியர் ஆகியோர் குறிக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களில், பைத்தலை என்பார் சேவூர்ப் பகுதியிலும், வெள்ளேலி என்பார் தொரவலூரிலும், மேல்மணியன் என்பார் கிடாரையிலும் தற்போது இருப்புக்கொண்டுள்ளனர் என்று மேற்படி வலைத்தளம் குறிக்கிறது.  நமது கல்தொட்டி அமைக்கப்பட்ட ஊர் மணியம்பாளையம், மேல்மணிய குலப்பிரிவினரின் பெயரால் அமைந்த ஊராகலாம் எனக் கருத இடமுண்டு. இக்கருத்துக்குச் சான்றாக இங்குள்ள மக்கள், மேல்மணிய குலப்பிரிவினர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இடம்பெயர்ந்து இவ்வூருக்கு அருகில் உள்ள வெள்ளாளபாளையம், கிடாரை ஆகிய ஊர்களில் குடியேறியுள்ளனர் என்று கூறுகின்றனர். கல்வெட்டிலும் கொடையாளி தொரவலூரைச் சேர்ந்த பாலைப் பிரிவினர் என்று குறிப்பிடுவதைக் காணலாம். கிடாரை, மணியம்பாளையம், வெள்ளாளபாளையம் ஆகிய ஊர்கள் நம்பியூரைச் சுற்றிலும் மிகுந்த அண்மையில் உள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  வெள்ளாளர் புதிதாகக் குடியேறிய பகுதி என்பதாலேயே வெள்ளாளபாளையம் என்று ஊர்ப்பெயர் அமைந்தது எனலாம். வெள்ளாளபாளையத்திலும் ஒரு கல்தொட்டி எழுத்துப் பொறிப்புகளுடன் இருப்பதைப் பார்த்தோம். ஆனால், முற்றிலும் கல் பொரிந்து போனதால் எழுத்துகள் அழிந்துவிட்டன.

கல்தொட்டியின் இன்னொரு பயன்பாடும் அது தெரிவிக்கும்
அரிய செய்தியும்

கல்வெட்டில், கல்தொட்டி என்னும் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை. மாறாகப் பண்ணையோடி  என்னும் சொல் காணப்படுகிறது. “பண்ணையோடி வச்ச உபயம்   என்பது கல்வெட்டுத் தொடர்.  இங்குள்ள கல்தொட்டி “பண்ணையோடி  என ஏன் குறிப்பிடப்பெறுகிறது என மேலே ஆய்வு செய்யும்போது, இச்சொல் குறித்துக் கல்வெட்டு அகராதியின் துணையை நாடினோம். பண்ணையோடி  என்னும் சொல் அதில் காணப்படவில்லையெனினும், ‘பண்ணை  என்னும் சொல்லுக்கு “நீர்நிலை  என்று பொருள் கொடுத்திருந்ததோடு, அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, கி.பி. 950-ஆம் ஆண்டுக் கல்வெட்டுத் தொடரான “துலாசெய்க்கிறைக்கும் தேயாற பண்ணையினின்றும் தெற்கு நோக்கி  என்பது கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கல்வெட்டு, TRANSACTIONS OF ARCHAEOLOGICAL SOCIETY OF SOUTH INDIA நூலில் உள்ளது. இத்தொடரோடு பண்ணையோடி என்னும் தொடரையும் இணைத்துக் கல்வெட்டு அறிஞர் பூங்குன்றன் அவர்களிடம் கருத்துக் கேட்டபோது, அவர் கூறிய விளக்கம் அரியதோர் செய்திக்கு அடித்தளம் இட்டது.

பண்ணையும் பண்ணையோடியும்

கிணறுகளில் ஏற்றம் வைத்து நீர் இறைத்த முற்காலத்தில்,  கவலை (கமலை என்னும் வழக்கும் உண்டு) என்னும் தோல் பை முகந்துவருகின்ற நீர் முதலில் கொட்டப்படும் நீர்த்தொட்டியே பண்ணையோடி என்று வழங்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். பண்ணை என்பது நீர்நிலையாகிய கிணற்றைக் குறித்தல் வேண்டும். (இந்த நீர்நிலை, ஒரு சிறிய குளமாகவும் இருக்கலாம். இக்கட்டுரையில் கிணறுதான் களப்பொருள்) பண்ணையோடியாகிய நீர்த்தொட்டியில் சேருகின்ற நீர், தொட்டியின் கீழ்ப்புறத்தில் அமைந்த துளையினூடே வெளியேறிக் கால்களின் வழியே செய் என்னும் வயல் பரப்புக்குப் பாயும் வகையில் நீர் மேலாண்மை அமைப்பு செயல்பட்டது எனலாம். இக்கருத்தை உறுதி செய்யும் வகையான்,  மணியம்பாளையம் கல்தொட்டியின் கீழ்ப்பகுதியில் துளை அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.  வேளாண் தொடர்பான இந்த அமைப்பு ஒரு புதிய அரிய செய்தியாக நம்முன் வெளிப்படுகிறது. 

மணியம்பாளையம் ஊர்ப்பெரியவர்கள் கூறுகையில், இக் கல்தொட்டி, அருகில் இருக்கும் கிணற்றுக்கருகில் நீண்ட காலம் இருந்துள்ளதாகவும் தற்போதுதான் இங்கு மாற்றப்பட்டதாகவும் குறிப்பிட்டனர். கிணற்றிலிருந்து ஏற்றம் வழியாக நீர் இறைக்கும்போது பயன்பாட்டில் இருந்த இந்தக் கல்தொட்டிக்குச் சற்று அருகிலேயே கிணறு ஒன்று தற்போதும் உள்ளதைக் காணலாம்.  ஆனால், பழைய ஏற்றத்தின் அமைப்பு -  கல் தூண்கள், அவற்றை இணைக்கும் குறுக்குச் சட்டம், கப்பி, உருளை  - ஆகியனவற்றை இன்று காண இயலாது. சுற்றுச் சுவர் எழுப்பப்பட்டுக் கிணற்றின் தோற்றமே முற்றும் மாறியுள்ளது.

பண்ணை என்னும் வழக்கு

பண்ணை என்னும் சொல் தற்போது வேளாண்(பயிர்) நிலம், வேளாண் தோட்டம் என்கின்ற பொருளில் வழங்குகிறது. ஆனால், சென்ற இரு நூற்றாண்டுகளில் ‘பண்ணை’ , நீர் தொடர்பாக வழங்கியது என்று இக்கல்வெட்டின் மூலம் அறிகிறோம். இதற்குச் சான்றாக, கோவைக்கருகில் இருக்கும் வெள்ளலூரில் ஆனைமலையம்மன் கோயிலில் இக்கட்டுரை ஆசிரியர் கண்டறிந்த கல்வெட்டு அமைகிறது. கோவிலில், நீர்ப் பயன்பாட்டுக்காகக் கிணறு ஒன்றை வெட்டிக் கொடுத்த செய்தியைக் குறிப்பிடும் கல்வெட்டு, கிணற்றை வெட்டிக் கொடுத்தவர் கிணற்றோடு கூடி “கல்லுப்பண்ணையும்  போட்டதாகக் குறிப்பிடுவதினின்று, ‘பண்ணை” என்னும் சொல் வழக்கில் இருந்துள்ளது என்றும், கல்லால் பண்ணை அமைக்கப்பட்டமை வழக்கம் என்றும் அறிகிறோம். இக்கல்வெட்டு,  தொல்லியல் கழகத்தின் 2019-ஆம் ஆண்டுக்கருத்தரங்கில் வெளியிட்ட “ஆவணம்  நூலில் பதிவாகியுள்ளது. வரி 14-15 –இல் கல்லுப்பண்ணை  என்னும் சொல்லைக் காண்க. அதன் ஒளிப்படம் பார்வைக்கு:



வெள்ளலூர்க் கல்வெட்டு






துரை.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி :   9444939156.

வியாழன், 15 ஆகஸ்ட், 2019


ஆவணம் விழா – 2019

முன்னுரை

தொல்லியல் கழகம் தோன்றி இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற நிலையில் அதன் இருபத்தொன்பதாம் ஆண்டின் கருத்தரங்கம், 2019, ஆகஸ்ட்டு 3,4 தேதிகளில் கோவை பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரியில் நடைபெற்றது. இவ்விழாவில் அக்கழகம் ஆண்டுதோறும் வெளியிடும் “ஆவணம்” இதழ், முப்பதாவது இதழாக மலர்ந்தது. தமிழகத்தில் புதிதாகக் கண்டறியப்பட்ட தொல்லெச்சங்கள் மற்றும் முன்னர் பதிவு செய்யப்படாத கல்வெட்டுகள், ஓலை/செப்பேடுகள் ஆகியன இந்த இதழில் முறையான வடிவத்தில் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஆய்வுக் கட்டுரைகளுக்கு இதில் இடமில்லை. உலகின் பல பகுதிகளிலும் கல்வி மற்றும் ஆய்வு சார்ந்த நிறுவனங்கள் இந்நூலை ஒரு பார்வை நூலாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. கழகத்தின் வாழ்நாள் உறுப்பினர் என்னும் முறையில் கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக ஆண்டுதோறும் இந்நிகழ்வில் கலந்துகொண்டுவருவதோடு, புதிய கல்வெட்டுகளைக் கண்டறிந்து இந்த ஆவணம் இதழில் பதிவு செய்துகொண்டும் வருகின்ற சூழலில், நான் “இருந்து வாழும்”  கோவை நகரிலேயே விழா நடைபெறுகையில் அந்நிகழ்வில் நான் அறிந்துகொண்ட தொல்லியல், வரலாறு தொடர்பான செய்திகளை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ளும் விழைவே இப்பதிவு.

(குறிப்பு :  மேலே, நான் “இருந்து வாழும்”  கோவை நகர் என்று குறிப்பிட்டுள்ளதைக் காண்க. கோவையில்  ”வசித்து வருகிறேன்” என்று சொல்வதற்கும், “இருந்து வாழும்”  என்பதற்கும் ஓர் அழகிய வேறுபாடு உண்டு. கல்வெட்டுகளில், ஒருவர் பெயரைக் குறிப்பிடுகையில், அவர் இன்ன ஊரினர் என்னும் குறிப்பு தவறாமல் இடம் பெறுதல் வழக்கு. குளத்தூருடையான், நல்லூருடையான் என்று ஊர்ப்பெயரை முன்னொட்டாகச் சொல்லிய பின்னரே அவருடைய இயற்பெயர் குறிக்கப்பெறும். இறைவரின் பெயரும் அவர் உறைகின்ற ஊர்ப்பெயரை இணைத்தே சுட்டப்பெறும். அவிநாசி ஆளுடையார், மன்னியூராண்டார் என வருவதை நோக்குக. நான் அண்மையில் கண்டறிந்த ஒரு கல்வெட்டு குட்டகம் என்னும் ஊரில் உள்ள ஒரு வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு. அதில், எறுளங்கோதை என்னும் அழகியதொரு பெயர் ஒரு பெண்மணிக்கு அமைந்ததும், அவள் குடவோடு என்னும் ஊரில் “இருந்து வாழும்” ஒருவரின் மனைக்கிழத்தி என்று குறிப்பிடப்படுவதும் மிகவும் கவர்ந்தவை. எனவே, ”வசிக்கும்”  என்பதன் அழகிய தமிழ் வடிவமான “இருந்து வாழும்”  என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்தினேன்.)




முதல் நாள் நிகழ்வுகள்

தலைமையுரை-செயலர் திரு. கண்ணையன்














தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துடன் நிகழ்வுகள் தொடங்கின. கழகத்தின் செயலரான முனைவர். சு. இராசவேலு அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்ற பின்னர், நிகழ்ச்சியின் களமான பூ.சா.கோ. கலைக்கல்லூரியின் செயலர் முனைவர். தி. கண்ணையன் (இவர் ஒரு பொறியாளர்) தம் தலைமை உரையில்,  பழமை மீட்டெடுக்கப்பட்டுப் போற்றப்படுகின்ற நிலை வந்துள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டினார். உணவு முறையில் பழமை திரும்பியுள்ளது. மதிப்பு உணரப்பட்டுள்ளது. முற்காலத்து மனிதன் மணலில் எழுதிப்பார்த்திருக்கவேண்டும். அவன் எழுதிய முறை X,Y – GRAPHICAL WAY வடிவில் அமைந்திருக்கவேண்டும். கல்லூரி மாணாக்கர், உலா செல்கையில் மரங்களில் தம் பெயரைச் செதுக்கி வைத்துச் செல்கின்றனர்.  இதுவும் பழங்கால மனிதனின் வெளிப்பாட்டெச்சம் எனலாம். பண்டு, கல்வெட்டுகளைப் பொறித்துவைத்த சிற்பக் கலைஞர்கள் எத்துணை ஈடுபாட்டுடனும் எவ்வளவு நேரமெடுத்தும் எழுதியிருப்பர் என வியந்தெண்ணத்தோன்றுகிறது.

நோக்கவுரை - திரு. எ.சுப்பராயலு

கழகம் தோற்றம் பெறச் செய்த முதல் நிலை அமைப்பாளரான முனைவர் திரு. எ. சுப்பராயலு அவர்கள் தம் நோக்கவுரையில் கழகத்தின் நோக்கம் பற்றிக் கூறினார். இருபத்தொன்பது ஆண்டுகள் இயங்கிவிட்ட இந்நிலையில் கழகத்தின் இயக்கத்தில் எங்கு தொய்வு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்னும் ஐயம் எழுந்தது. காரணம் வயது முதிர்ந்தவர்களின் ஓய்வு. ஆனால், அவ்வாறில்லை. கழகத்தின் தொடர்ந்த இயக்கம் குறித்து நம்பிக்கை உள்ளது. கல்லூரியின் செயலர் குறிப்பிட்ட X,Y – GRAPHICAL WAY வடிவம் தொல்லியலில் குறிப்பிடப்பெறுகின்ற குறியீடுகளே (GRAFFITI).  1700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்ட செக்குக் கல்வெட்டு அண்மையில் கண்டறியப்பட்டு இந்த ஆவணத்தில் பதிவாகியுள்ளது. அறச்சலூர்த் தமிழிக்கல்வெட்டை ஒத்த காலம் எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

பேரா.எ.சுப்பராயலு
முறையான தொல்லியல் அறிவு பரவலாகப் போகவேண்டும். வரலாற்றுக்குப் பயன்படுகின்ற செய்திகள் மட்டுமே மக்களைச் சென்றடையவேண்டும். நாளிதழ்களில் பல செய்திகள் வெளியிடப்படுகின்றன. நாளிதழில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட  செய்திகள் விரும்பப்படுதல் இயல்பு. ஆகவே, வரலாற்றுச் செய்திகள் இடம்பெறும்போது மிகைப்படுத்தப்பட்ட செய்திகள், நல்ல செய்திகள் என வேறுபடுத்திப் பிரித்துப்பார்க்கவேண்டும். முடியுமட்டும் நம்பக்கூடிய வரலாற்றுச் செய்திகளையே பிரித்தெடுத்து ஆவணம் இதழில் பதிவு செய்கிறோம். வரலாற்றாளர் செய்திகளை அணுகும்போது முதலில், செய்தி நம்பக்கூடியதா என்றும், வரலாற்று உண்மை (HISTORICAL FACT) அதில் இருக்கிறதா என்றும் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் (CORROBORATION). தொல்லியல் கழகம் வரலாற்றாளர்களுக்கு உதவும் பணியில் முப்பது ஆண்டுகளாகச் செயல்பட்டு வருகிறது.

பழைய சின்னங்களைக் காப்பாற்றுவதும் போற்றுவதும் வேண்டும். ஆர்வலர்கள் இதற்கு உதவ வேண்டும். நேற்றிருந்த கல்வெட்டுகள் இன்றில்லை. கருநாடகத்தின் வடக்கு கனரா மாவட்டத்தில் அசோகனின் கல்வெட்டு ஒன்று கிடைத்துப் பிறகு உடைத்தெறியப்பட்ட செய்தியைச் செவியுறுகிறோம். கோவில் சுவர்களில் உள்ள கல்வெட்டுகளையும் சிறிது சிறிதாக அழித்துவருகிறார்கள். பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்போடு கல்வெட்டுகளைப் பாதுகாக்கும் செயலில் ஈடுபடவேண்டும். தற்போது, மரபு நடைப் பயணங்கள் பெருகி வருகின்றன. அவற்றை வரலாற்று மையங்கள் பல நடத்துகின்றன. இம்மையங்களுக்குள் நட்பில்லை; பகைமை வளர்கிறது என்று கேள்விப்படுகிறோம். WHATS APP போன்ற ஊடகங்கள் வாயிலாக உடனுக்குடன் செய்திகள் பகிரப்படுகின்றன. இது போன்ற பகிர்வுகளில் ஆரோக்கியமான நோக்கும், ஒத்துழைப்பும் இருக்கவேண்டும்.

ஆவணம் இதழ் மற்றும் நூல்கள் வெளியீடு

ஆவணம் இதழ் வெளியீடு

ஆவணம் முப்பதாவது இதழ் கழகத்தின் தலைவர் திரு. செந்தீ நடராசன் அவர்களால் வெளியிடப்பெற்றது. அடுத்து,  சென்னைப் பல்கலையில் தொல்லியல் துறையில் பணி நிறைவு செய்த பேராசிரியர் ப. சண்முகம் அவர்கள் எழுதிய பெரிய பட்டினம் காசுகள்  என்னும் நூல் வெளியிடப்பட்டது. நூலாசிரியர் பேசுகையில்,  ”கீழக்கரை அருகில் அமைந்த இவ்வூரில் சங்க காலக் காசுகளும், இடைக்காலச் சோழர் காசுகளும் கிடைத்துள்ளன. சீன அறிஞர் நொபுரு கரசிமா அவர்களும் சுப்பராயலு அவர்களும் இணைந்து எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இப்பகுதியில் ஆய்வு செய்கையில் ஊர் மக்கள் இவ்விருவரிடமும் நிறையக் காசுகளைத் தந்துள்ளனர்” என்று குறிப்பிட்டார். சுப்பராயலு அவர்கள் நூலாசிரியரிடம் இக்காசுகளைக் கொடுத்துள்ளார். காசுகளை ஆய்வது அத்துணை எளியதல்ல. அவற்றைத் தூய்மைப் படுத்தவேண்டும். நீண்ட காலம் சென்று தற்போது தம் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் மேற்படி நூலை வெளியிட்டுள்ளார். சங்ககாலக் காசுகளாகச் சேரர் காசுகளும், பாண்டியர் காசுகளும் சோழர் காலக் காசுகளும் கிடைத்துள்ளன. எனவே, பெரிய பட்டினம் சங்ககால ஊராகவும், இடைக்காலச் சோழர் காலத்தில் ஒரு துறைமுகமாகவும் விளங்கியதையும் அறிகிறோம். வணிகப்பகுதியாக  இருந்த ஊர். நூற்றைம்பது காசுகளை ஆய்ந்து ஆசிரியர் இந்நூலில் எழுதியுள்ளார். NUMISMATICS  என்னும் நாணயவியலாளர்க்கு இந்நூல் பெரிதும் பயன்படும். எழுத்துகளின் வளர்ச்சி பற்றி ஆய்வு செய்யும் வரலாற்றாளர்களுக்கும் இந்நூல் பயன்படும். 

அடுத்து, வில்லியனூர் வெங்கடேசன் அவர்கள் எழுதிய “காரைக்கால் கல்வெட்டுகள்  நூல் வெளியிடப்பெற்றது.   பின்னர் வாழ்த்துரை நிகழ்ச்சியில் (கோவை) சிரவை ஆதீனம் அவர்களும், கல்லூரியின் தமிழ்த் துறைத் தலைவரான முனைவர் பத்மாவதி அவர்களும் உரையாற்றினர். ஆதீனம் அவர்கள், தம் உரையில், கோயில்களின் தொன்மை குறித்தும், தஞ்சைக் கோயிலின் நுழைவாயிலின் அகலம் சார்ந்த சிறப்பு குறித்தும் பேசினார். திருப்பெருந்துறைக் கோயிலின் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் மிகச் சிறப்பானவை என்றும், சிற்பக் கட்டுமானத்தில் குறைகள் ஏற்படின் அக்கற்களை அகற்றிச் செம்மைப்படுத்த மாற்றுக்கற்களும் இருந்தன என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.


சிரவை ஆதீனம்

சீனாவில் கிடைத்த தமிழ்க்கல்வெட்டு பற்றி திரு. சுப்பராயலு அவர்களின் விளக்கம்

அண்மையில், முனைவர் சு.இராசகோபால் அவர்கள் சீனாவில்-தமிழ்க்கல்வெட்டு பற்றிய முக நூல் பதிவினை சுப்பராயலு அவர்களின் ஆய்வுப்பார்வைக்கு அனுப்பியிருந்தார். கல்வெட்டில் ஒரு சைவப்பாடல் இருக்கிறது. பாடல் வரிகள் வருமாறு :

வையம் நீடுக மாமழை மன்னுக
மெய்விரும்பிய அன்பர் விளங்குக
சைவ நன்னெறி தான்தழைத் தோங்குக
தெய்வ வெண்திரு நீறுசிறக்கவே


(திரையில் ”வன்திருநீறு”  எனப்பிழையாக உள்ளதை சுப்பராயலு அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்)

கல்வெட்டில் பாடலுக்கு முன் இரண்டு கிரந்த எழுத்துகள் உள்ளன. அவை “ஹர:” பாடல் சிவ மதத்தைப் போற்றுவதாக அமைந்துள்ளது. சீனாவில் குவான் ஜோ (QUANZHOU) என்னுமிடத்தில் கிடைத்துள்ளது.

குப்ளாய் கான்  காலக் கல்வெட்டு



இதே ஊரில், இதற்குப் பல ஆண்டுகள் முன்னர் இன்னொரு கல்வெட்டு கிடைத்தது. அது பற்றி SOUTH INDIAN STUDIES பதிப்பில் நீண்டதொரு கட்டுரையைத் தி.நா.சுப்பிரமனியன் எழுதினார். அதிலும் கல்வெட்டு முதலில் “ஹர  என்னும் இறை வாழ்த்துடன் தொடங்குகிறது. மங்கோல் (MONGOL) அரசன் செங்கிஸ்கானின் (GENGHIS KHAN) பேரன் குப்ளாய்கான் (KUBLAI KHAN) என்பவன். குப்ளாய் கான் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த பெயர். அவனுக்குச் “செகசை கான்  என்னும் பெயரும் உண்டு. இது சடங்குக்காக வைத்த பெயர். அவன் ” திருமேனிக்கு நன்றாக” என்று கல்வெட்டில் வருவது அவனுடைய உடல் நலத்துக்காக எனப் பொருள் படும்.  “திருக்கானீசுவரம்  என்னும் கோயில் எடுப்பித்த செய்தி. அரசனின் பின்னொட்டுப் பெயரான கான் (KHAN) என்பதன் அடிப்படையில் கோயிலின் பெயர் கானீசுவரம் என்று வழங்கப்பட்டது. கல்வெட்டில் வரும் “பர்மான்  என்பது அரசனின் ஆணை (உத்தரவு) எனப்பொருள்படும் பாரசீகச் (PERSIAN) சொல்லாகும். (பின்னூட்டமாகக் கருத்துத் தெரிவித்த ஒருவர் “பர்மான்” என்பது “ப்ரமாண்” என்பதாக இருக்கலாம் என்று குறிப்பிட்டார்). கல்வெட்டு கிடைத்த இடத்தில் சிற்பங்கள் இருந்தன. ஆனந்த குமாரசாமி இதைப்பற்றி எழுதியுள்ளார். குப்ளாய் கானின் தூதுவர் பாண்டி நாட்டுக்கு வந்ததாகவும், பாண்டிநாட்டிலிருந்து தூதுவர் சீனத்துக்குச் சென்றதாகவும் செய்தி உள்ளது. கல்வெட்டில், சீன எழுத்துகள் பன்னிரண்டு உள்ளன. கரஷிமாவின் மாணவர் இதைக் கரஷிமாவுக்குக் காட்டியுள்ளார். ஆனால், சீன எழுத்துகள் இதுவரை படிக்கப்படவில்லை. சீனப் பேராசிரியர்களுக்கே படித்தல் கடினம். காரணம், பிர மொழிச் சொற்கள் சீனத்துக்கு மாறும்போது மிகப்பெரிய அளவில் மாற்றம் பெறும்.

தற்போதைய சீனக் கல்வெட்டில் வரும் பாடல் பெரியபுராணம் நூலில் காணப்படுகிறது. இப்பாடல் சேக்கிழார் இயற்றியது அல்ல. இது, கே. சுப்பிரமணிய பிள்ளை பதிப்பில் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு தனிப்பாடலாகும். ஓம்படைக்கிளவி போன்ற கருத்தில் சேர்க்கப்பட்ட தனிப்பாடல் எனலாம். திருக்குறள் நூலின் பதிப்பின் இறுதியில் அமையும் திருவள்ளுவ மாலை போன்ற பாடல் பகுதி எனலாம். (தமிழ் நாட்டில் வேறொரு கல்வெட்டிலும் இப்பாடல் வருகின்றது). இரு சீனக் கல்வெட்டுகளும் ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்தவை.  மேற்படி குவான் ஜோ (QUANZHOU) நகரில் கோயில் இடிபாடுகள், துண்டுச் சிதறல்கள் முந்நூறுக்கும் மேலாகக் கிடைதுள்ளன. தமிழகத்திலிருந்து கல்தச்சர்கள் சீனாவுக்குச் சென்று கோயில் சிற்பங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள் கலைப் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது. இப்பணியில் பல ஆண்டுகள் அவர்கள் சீனாவில் தங்கியிருத்தல் வேண்டும். 12-13 –ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இந்நகரம் சிறந்த துறைமுகமாக விளங்கியிருக்கிறது. பல நாட்டு வணிகர்களும், பல மதத்தவர்களும் இந்நகரின் தெற்குப்பகுதியில் குடியிருப்பு அமைத்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். தமிழர் கட்டிய சிவன் கோயிலின் கட்டுமானத் துண்டுகள் -  தூண்கள், சிற்பங்கள் ஆகியவை - இங்குள்ள புத்தக் கோயில்களில் வைத்துக் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் பல தற்போது இந்நகரின் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. 

ஊடகங்களில் அரைகுறையாகவும், வேகமாகவும் பல செய்திகள் (முழுப்புரிதலின்றி?)  வெளியாகின்றன.

15-ஆம் நூற்றாண்டில் சீனக்கப்பல்கள் இந்தியப் பகுதிக்கு வந்து போயுள்ளன. இந்தியக் கப்பல் தலைவர் பொறித்த சில கல்வெட்டுகள் இப்பகுதியில் உள்ளன. இவை யாவும் மூன்று மொழிகளில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகளாகும். தமிழ், சீனம், பாரசீகம் ஆகியவை அம்மொழிகள். ஒரு கல்வெட்டு கோழிக்கோட்டில் தூண் ஒன்றில் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. தற்போது அத்தூண் கிடைக்கவில்லை. இலங்கையில், தெற்கு கல்லெ (GALLE)  என்னுமிடத்தில் மற்றொரு கல்வெட்டு கிடைத்துள்ளது. 

கட்டுரை வாசித்தல் – அமர்வு

அடுத்து, கட்டுரை வாசித்தலுக்கான அமர்வு தொடங்கியது. அமர்வுக்குத் தலைவர் திரு. பூங்குன்றன் அவர்கள்.


அ) மணிகண்டன் -  நாணயவியல் ஆய்வாளர், சென்னை.

இவர் தமக்குக் கிடைத்த ஒரு தங்க நாணயப்படத்தைக் காட்சிப்படுத்தி, அது முதலாம் இராசராசனின் நாணயம் என்னும் கருத்தை முன்வைத்தார். அதில் உள்ள புலியின் தோற்றம் இதுவரை மற்ற நாணயங்களில் கண்டிராத தோற்றம் என்பதும், நாணயத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள “ ராஜ – உ டை “  என்னும் எழுத்துகளே என்பதும் அவர் சுட்டிய காரணங்கள். ஆனால், இவரது கருத்து முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. உடையார்   என்னும் முழுச் சொல் நாணயத்தில் காணப்படவில்லை.  மேலும், “ உ டை “  என்று கட்டுரையாளர் படித்த இரு எழுத்துகள் எழுத்துகளாகத் தோன்றவில்லை.  எண்களின் குறியீடாகத் தோன்றுகிறது என்பதாக ஐயங்கள் எழுந்தன. புலியின் உருவமும் சிங்கத்தையே நினைவூட்டியது. அதன் வாலின் நுனியில் காணப்படுகின்ற சிறு குஞ்சம் போன்ற அமைப்பு, சிங்கத்துக்கு அமைவதும், புலிக்கு இவ்வமைப்பு இல்லாததும் ஆய்வுக்குரியது.   

”ராஜ உ  டை”  

ஆ) முத்து பழநியப்பன் – அறநிலையத்துறை அலுவலர் (பணி நிறைவு)

இவர், கல்வெட்டில் வருகின்ற குடி நீங்கா தேவதானம் பற்றிய தம் கருத்துகளை முன்வைத்தார். தேவதானம் என்பது கோயிலுக்குக் கொடையாக அளிக்கப்படும் நிலம் ஆகும். இந்நிலக்கொடை இறையிலியாக அளிக்கப்படும். அதாவது அரசனுக்குச் செலுத்தவேண்டிய வரிகளிலிருந்து நீக்கம் பெற்ற நிலம். சில போது, இவ்வகை நிலக்கொடை “குடி நீங்காத் தேவதானம்”  என்று குறிப்பிடப்பெறும். நிலங்களைச் சார்ந்து உழுகுடிகள் இருப்பர்.  இவர்கள் உழுது பயிரிட்டு அவ்வுழைப்பு தரும் வருவாயில் வாழ்பவர்கள். தேவதானமாக ஒரு நிலம் கோயிலுக்கு அளிக்கப்படுகையில், அந்நிலத்தைச் சார்ந்த உழுகுடிகளை மாற்றாமல் தொடர விடுகின்ற நிலையில் அந்நிலம் குடி நீங்காத் தேவதானம் எனப்படும். ஆனால் கட்டுரையாளர், குடி நீங்காத் தேவதானம் என்பது குடிவாரம் என்னும் சொல் குறிக்கும் நிலம் என்னும் பார்வையில் கருத்து வைத்தார்.  RIGHT TO PERMANENT OCCUPANCY என்னும் கருதுகோளை ஒட்டிப் பேசினார். இக்கருத்தும் ஏற்கப்படாமல் முரண் கருத்துகள் வெளிப்பட்டன.

இ) சுபாஷ் சந்திர போஸ் -  குறியீடுகள் மற்றும் சிந்து முத்திரைகள் – ஆய்வாளர்


இவர் தமது ஆய்வுகளைத் “தொ(ல்)லியல்”  என்னும் பெயரில் காட்சிப்படுத்தினார். சிந்து சமவெளி முத்திரைக் குறியீடுகளைத் தமிழகத்தில் ஆங்காங்கே கிடைக்கும் பானைக் குறியீடுகளோடு ஒப்பிடுதல், சிந்துக் குறியீடுகளைப் படித்தல் ஆகிய தம் செயல்பாடுகளை எடுத்துச் சொன்னார். 



கடந்த 25 ஆண்டுகளாக அவர் செய்துவந்துள்ளதைக் குறிப்பிட்டார். சிந்துக் குறியீடுகள் எந்த மொழியைச் சார்ந்தவை என்பது நூறு ஆண்டுகளாகச் ‘சர்ச்சையாக இருந்து வருகின்றது. ”மோ” , “ச”  எழுத்துகளை அவர் அடையாளம் கண்டதும்,  எகிப்து நாட்டில் கிடைத்த குறியீடுகளுக்கும், சிந்துக் குறியீடுகளுக்கும் உள்ள ஒப்புமையைக் கண்டறிந்ததையும் அவர் காட்டியவாறு கீழுள்ள படங்களில் காணலாம்.





அவருடைய ஆய்வில் படித்தறிந்த சில தரவுகளின் படங்களை , அவர் காட்சிப்படுத்தினார்.  அவை  பார்வைக்கு:










ஈ)  முனைவர் செல்வகுமார் - நாங்கூர் அகழாய்வு

இவர், சீர்காழி அருகில் உள்ள நாங்கூரில் செய்த அகழாய்வு பற்றி விளக்கினார்.  காவிரிப்படுகையில் அமைந்த ஊர்ப் பெயர்களின் ஆய்வினையும் செய்துள்ளார்.  நாங்கூர் சங்ககால ஊராக அறியப்படுகிறது. இது ஒரு வைணவத் திருத்தலம். திருமங்கையாழ்வாரோடு தொடர்பு படுத்தப்படுகிறது. கரிகாலச் சோழன் நாங்கூர் வேளிரின் மகளை மணமுடிக்கக் கேட்டான் என்றொரு செவிவழிச் செய்தி  நிலவுகிறது. மூன்று குழிகளில் நடந்த அகழாய்வின்போது சங்ககாலத்தைச் சேர்ந்த கருப்பு-சிவப்புப் பானை ஓடுகள் இங்கு கிடைத்தன.  மற்றும், செங்கற்கள், சுடுமண் பொம்மைகள், வளையல்கள் ஆகியனவும் கிடைத்துள்ளன.  இங்கு கிடைத்த வளையல்கள் மாந்தையில் கிடைத்த வளையல்கள் போன்றுள்ளன.  மீன், ஸ்வஸ்திகா ஆகிய குறியீடுகளும் இங்கு கிடைத்தன. 










உ) முனைவர். கே. பன்னீர்செல்வம் – இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத்துறை (ASI)
கல்வெட்டுகளில் இயற்கைச் சீற்றங்கள்.

இவர் இயற்கைச் சீற்றங்கள் பற்றிய தம் செய்திகளை முன்வைத்தார். வரலாற்றுக் காலத்திலிருந்து இயற்கைச் சீற்றங்கள்,  பெருங்காற்று, பெரும் நெருப்பு, பெரும் வரட்சி,  பூகம்பம் ஆகிய பல பெயர்களால் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இலக்கியங்களில் சில குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.

விண்டு முன்னிய புயனெடங்காலக்…..கல்சேர்ப்பு மாமழை
                                            -பதிற்றுப்பத்து 84-22
புயல்மேகம்போற்றிருமேனியம்மான்
-    திருவாய்- 8,10,2
மாமேகம் பெய்த புயல்    (சீவக சிந்தாமணி 2476

கல்வெட்டுகளிலும் இயற்கைச் சீற்றங்கள் பற்றிய செய்திகள் காணப்படுகின்றன. தென் ஆர்க்காடு மாவட்டம் திருக்கஞ்சி ஊர்க்கோயில் கல்வெட்டில் (AR No.215/1919),

“திரிபுவனமாதேவிச் சதுர்வேதிமங்கலத்து ஏரி நிறையேரியிலே பெருங்காற்றடித்துக் குலையழிந்து கெட்டமையில்

என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இக்கல்வெட்டு, முதலாம் குலோத்துங்கனின் 40-ஆம் ஆட்சியாண்டில் – கி.பி. 1110 -  பொறிக்கப்பட்டது. இதே ஊர்க்கோயிலின் மற்றுமொரு கல்வெட்டில் (AR No.216/1919) ,

“ கற்படையின்றியே நிறை ஏரியிலே பெருங்காற்றடித்து கரையழிந்து கெட்டமையில் இவ்வேரி குலோத்துங்க சோழந் கற்படையுஞ்செய்து மண்கல்லிக் கரையூட்டுகைக்கும் ஏரி மாவிரைக்குஞ் சிலவாக நிலநிமந்தமாக விடுக…

என்று கூறப்பட்டுள்ளது. காலம் கி.பி. 1114. ஒரே ஏரி நான்கு ஆண்டுகளுக்குள் இரு முறை பெருங்காற்றினால் கரை அழிந்துபோனமை அறிகிறோம். இதேபோல், கிளிவளநல்லூரில் (இன்றைய தென் ஆர்க்காடு மாவட்டத்துக் கிளியனூர்), பெருங்காற்று, பெருமழை காரணமாக ஊரின் பெரிய ஏரி, பெரிய மதகு, சிற்றேரி ஆகியவற்றின் கரை அழிந்துபோன செய்தியைக் கல்வெட்டு (AR No. 154/1919) தெரிவிக்கிறது. காலம் விசயநகர அரசர் மல்லிகார்ச்சுனர் ஆட்சி. கி.பி. 1450.

தஞ்சை மயிலாடுதுறை பரசலூர் கிராமத்துக் கோயிலில் நெருப்புப்பட்டு பழந்தேவதான நிலங்களின் ஆவணங்கள் அழிந்துபோனதை ஒரு கல்வெட்டு கூறுகிறது.

“இது துரித காலங்களிலே நெருப்புப்பட்டு அழிந்து போகயில்”  என்பது கல்வெட்டு வரி.

மழையின்றிப் பெரும் வரட்சி ஏற்பட்டபோது, வேளாண்நிலம் பாக்குத் தோட்டமாக மாற்றப்பட்டதாக அரியலூர் பெரியதிருக்கோணக்கோயில் கல்வெட்டும், மயிலாடுதுறை புஞ்சை என்னும் கிராமத்துக் கோயில் கல்வெட்டும் தெரிவிக்கின்றன. முதல் கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 1127. அரசன் விக்கிரம சோழன். இரண்டாம் கல்வெட்டின் காலம் 1162. அரசன் இரண்டாம் இராசராசன்.

பெருமழையால் அழிவு நேர்ந்ததைக் குடமூக்கு (குடந்தை) நாகேசுவரர் கோயில் கல்வெட்டும், வந்தவாசி மருதாடு ஊர்க்கோயில் கல்வெட்டும், மயிலாடுதுறை வழுவூர்க் கோயில் கல்வெட்டும் கூறுகின்றன.  கல்வெட்டுகளின் காலம் முறையே 1014, 1345, 1402 ஆகும். அரசர்கள் முறையே முதலாம் இராசேந்திரன், இராசநாராயண சம்புவராயர், இரண்டாம் வீரபுக்கண உடையார் ஆவர்.

“வெண்ணாட்டு நாகக்கோட்டகம் வதி வாய்க்கால் கண்ணாற்றுச் சதிரவாறு சுற்றுக்குலையுமின்றி வெள்ளங்கொண்டநமையில்ச் சேதமாய் வருகையில்”   என்பது திருநாகேசுவரம் கோயில் கல்வெட்டின் வரிகள்.

“பெருவெள்ளத்திலே உடைந்து இன்னாள்வரையும் அடைக்க முதலில்லாமற் கிடக்கையில் இவ்வேரி அடைக்க..”   என்பது மருதாடு ஊர்க்கோயிலின் கல்வெட்டு வரிகள்.

திருவண்ணாமலைக் கோயில் கல்வெட்டு அவ்வூரில் நிகழ்ந்த நிலநடுக்கத்தைப் பற்றிக்கூறுகிறது.

“பிறபவ வருஷம் ஆடி மீ 16-ஆந்தேதி பூகம்பம்மாகையில் மதிள் அடிமட்டிராக விழுந்து போகையில்…”    என்பது கல்வெட்டு வரி.

ஊ) முனைவர் இரமேஷ் – ஜம்பை பள்ளிச் சந்தல் கல்வெட்டு பற்றி.

ஜம்பையில் சமணப்பள்ளி இருந்துள்ளதன் காரணமாக இங்குள்ள ஒரு பகுதிக்குப் பள்ளிச் சந்தல் என்னும் பெயர் அமைந்தது. இங்கு ஏரியை அடுத்துள்ள வயற்பகுதியில் தனிக்கல்லில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டை ஆறு பேர் கொண்ட குழு ஆய்வு செய்தது. சக்கன் வைரி என்பவன் ஏரி வெட்டிக்கொடுத்தைக் கல்வெட்டு தெரிவிக்கிறது. ஏரியைப் பாதுகாக்க நிலக்கொடையும் அளிக்கிறான். இவ்வகை நிலக்கொடை “ஏரிப்பட்டி”  எனப்படும்.  “காடு வெட்டி  கட்டைகொண்டு புத்தறை அறுத்து”   என்பது கல்வெட்டு வரிகள். காடு அழித்துப் புதிய தரை நிலம் (புத்தரை) உருவாக்குகின்றனர். கட்டை என்பது மரத்தின் வேர்ப்பாகம். கட்டைகொண்டு”   என்பது மரத்தின் வேரோடு காடு அழிக்கப்பட்டதைக் குறிக்கும். கல்வெட்டின் எழுத்தமைதி கொண்டு இக்கல்வெட்டு விசயாலய சோழன் காலத்தது எனக் கருதலாம். விசயாலயனின் ஆட்சிக்காலம் கி.பி. 848-871 எனவும் கி.பி. 850-871 எனவும் இரு வகையான கருத்துள்ளது. கல்வெட்டில் ஆட்சியாண்டு இருபத்திரண்டு என்றிருப்பதால் கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 871 என்று கொள்ளலாம். க்லவெட்டில், குறிப்பாக  ” எழுத்து மிகவும் பழமையான வடிவத்தில் உள்ளது. எனவே, முதலாம் பராந்தகனின் காலத்துக்கும் முன்னர் கருதுமாறுள்ளது. கல்வெட்டு ஜம்பையின் பழம்பெயராக  வாளையூர் எனக்குறிக்கிறது.  

ஏரிக் கல்வெட்டு
(கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பு : ஆய்வுத் தாள் படித்த முனைவர் இரமேஷ் கல்வெட்டின் படத்தை மட்டும் காட்சிப்படுத்தினார். அதன் பாடம் இன்னதென்று காட்டும் ஒளிப்படத்தைக் காட்சிப்படுத்தவில்லை. அவர் சொன்ன குறிப்பின் உதவியால் இக்கட்டுரை ஆசிரியர் ஒளிப்படததைப் பார்த்துப் படித்த - முழுமை பெறாப் - பாடத்தைக் கீழே காணலாம்.

கல்வெட்டுப் பாடம் :

1  [ஸ்வஸ்தி] ஸ்ரீ கோப்பரகேசரி ப
2  ன்மர்க்கு யாண்டு இருபத்
3  (திர)ண்டாவது ....................
4  வாளையூர் நாட்டார் பெரும்பள்ளி
5  பள்ளிச் சந்தத்து சக்கன் வயிரி ந.
6  ....... ஏரிக்கீழ்ச் சக்கன் காடு (வெ)ட்டி
7  க்கட்டை கொண்டு புத்தறை அறுத்து ....
8  ...ஏரிப்பட்டியாகச் செய்த நிலமாவது
9  .......  ட்டின (அருகிற) 
10 ...... வடக்கெல்லை ஏரி(கரை)
11 ......ற்கெல்லை கிழக்கடைக் ..
12 ....... (வ)ருந்திசையிலும் 
13 ....... உண்ணிலமொழிவின்றி 
14  .................   சந்தமுடைய .....

கல்வெட்டின் பாடத்தைக் கொண்டு, சக்கன் வயிரி என்பவன் ஏரி வெட்டியதாகப் பொருள் கொள்ளமுடியவில்லை. ஏரியைப் பேணுவதற்காக ஏரிக்கீழ் இருக்கும் நிலத்தில் காடு வெட்டித் திருத்திய நிலத்தை “ஏரிப்பட்டி”யாகக் கொடை அளித்தான் என்றே தோன்றுகிறது. கல்வெட்டை ஆய்ந்த இரமேஷ் அவர்களைத் தொடர்புகொண்டு ஐயம் தீர்க்கவேண்டும். ஐயம் தீர்க்கும் முயற்சியில் அவரிடமிருந்து கல்வெட்டின் தெளிவான ஒளிப்படத்தை அவரிடமிருந்து பெற்றேன். இப்படத்தின் பாடத்தைப் படித்ததில் திருத்தப்பட்ட பாடம் கிடைத்தது. இதிலும் ஏரியைச் சக்கன் வயிரி வெட்டினான் என்பது உறுதியாகவில்லை என்றே கருதுகிறேன். ”புத்தறை அறுத்து” என்று கல்வெட்டில் வருகிறது. இது, புல் முளைத்த தரைப்பகுதியைச் சீராக்கியதையே குறிக்கும் என்பது கல்வெட்டு அறிஞர் திரு. பூங்குன்றன் அவர்களின் கருத்து. ஆட்சியாண்டு இருபத்திரண்டு அல்ல என்றும் தோன்றுகிறது. ஐயங்கள் பற்றிய விளக்கம் திரு.இரமேஷிடமிருந்து கிடைத்த பின் சரியான கருத்து தெரியவரலாம்).

கல்வெட்டின் தெளிவான படம்-முனைவர் இரமேஷிடமிருந்து பெற்றது
கல்வெட்டின் பாடம்  (திருத்தப்பட்டது)

1  (ஸ்வஸ்தி)ஸ்ரீ  கோப்பரகேசரி ப
2  (ன்) மற்க்கு  யாண்டு இருபத்
3  .....ன்றாவது வாணகோப்பாடி
4  ....னையூர் நாட்டார் பெரும்பள்ளி 
5  பள்ளிச் சந்தத்து சக்கன் வயிரி ....
6  ...ந்த ஏரிக்கீழ்ச் சக்கன்  காடுவெட்டி
7  க்கட்டை கொண்டு புத்தறை அறுத்து அவ்வே
8  .....ஏரிப்பட்டியாகச் செய்த நிலம் எல்லை
9  ..........சா0ஸநம்  வெட்டின அருகிற்
10  ...............  ம்  வடக்கெல்லை ஏரி கரையடி
11  ...மேல்பாற்கெல்லை வெம்பொ(ற்/டு) குழியு...
12  .... பாற்கெல்லை கீழ்க்கடைக்கொம்பில் ....
13  ..................... கு வருந்திசையிலும் நடுவு
14  (பட்ட நில)ம்  உண்ணிலமொழிவின்றி ...
15  (டிக) ........ சந்தமுடைய பூமிய 
16  ........ பெற்று இவ்வேரிப்(பட்டி)...
17  ...............  க்கடி வயிர ....(ணன்) இ(து)
18  ...............  தலைமேலன.....
19  .......     க ம  ..... ந  உ-




அடுத்து இன்னொரு கல்வெட்டு இரண்டாம் இராசராசனின் ஆறாவது ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஜம்பையில் உள்ள சமணப்பள்ளியில் அஞ்சினான் புகலிடம் அமைத்ததைக் கல்வெட்டு குறிக்கிறது. நேமிநாதன் என்பவன் (துரவு) கிணறு அமைத்ததையும் கல்வெட்டு குறிக்கிறது.

அஞ்சினான் புகலிடம் 
கல்வெட்டின் பாடம்:   (கட்டுரை ஆசிரியர் ஒளிப்படத்தைப் பார்த்துப் படித்தது).

1  ஸ்வஸ்திஸ்ரீ ராஜராஜதேவற்கு யாண்டு ஆறாவது சம்பையாந வீரராஜேந்த்ர பு
2  ரத்து ஸ்ரீகண்டராதித்தப் பெரும்பள்ளிப் பள்ளிச் சந்தத்து ஸ்ரீகண்டராதித்தப்
3  பெரும்பள்ளி பள்ளியுடையாந் நேமிநாதந் இட்ட துரவு சோளதுங்கந் ஆளவந்
4  தாந் அஞ்சிநாந் புகலிடம்  



கல்வெட்டின் தெளிவான படம்-முனைவர் இரமேஷிடமிருந்து பெற்றது


தி.நா.சுப்பிரமணியன் நினைவு அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவு

முதல் நாள் நிகழ்ச்சியின் இறுதிப்பகுதியாக, தி.நா.சுப்பிரமணியன் நினைவு அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவு நடைபெற்றது. இந்த அறக்கட்டளையை நிறுவியவர் மறைந்த கல்வெட்டு அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்கள்.
சொற்பொழிவினை ஆற்றியவர்,  தமிழகத்தின் புகழ்பெற்ற நாணயவியல் ஆய்வாளர் திரு. ஆறுமுக சீதாராமன் அவர்கள். நிறைய நாணயங்களின் படங்களைக் காட்சிப்படுத்தி அவற்றிலுள்ள எழுத்துகளைப் பார்வையாளர்களுக்குப் புரியும் வகையில் படித்துக்காட்டினார். நாணயங்களைப் பற்றிய புலமை கைவரப்பெறுதல் எளிதல்ல.  அவர் காட்சிப்படுத்தி விளக்கிய காசுகளின் எண்ணிக்கை மிகுதி. தனிக்கட்டுரையாக் விரியும் தன்மையது. இங்கே ஒரு சில காசுகளைப் பற்றி மட்டும் குறிப்புகளைத் தந்து இக்கட்டுரையைக் கருத்தரங்கின் முதல் நாள் நிகழ்ச்சியோடு முடிக்கின்றேன். கருத்தரங்கின் இரண்டாம் நாள் நிகழ்ச்சி மற்றுமொரு கட்டுரையாக அமையும். 

1     பாண்டியர் காசு -  பெருவழுதி

பெருவழுதி
இக்காசு, சங்ககாலப் பாண்டியர் காசு. எழுத்து பிராமி எழுத்து. பட்டிபுரோலு வகைப் பிராமி எழுத்தைச் சேர்ந்தது. அதாவது நெடிலுக்குரிய குறியீடு கொண்டிருக்கும்; குறிலாகப் படிக்கவேண்டும். இதில் “பெருவாழுதி” என்றே எழுதப்பட்டுள்ளது.



2     சேரர் காசு - குட்டுவன் கோதை


சேரர் காசு. பிராமி எழுத்து. “கு” எழுத்தில் உகரத்தைக் குறிக்கும் குறியீடு வலப்புறமாக எழுதப்படுவதற்கு மாறாக இடப்புறமாக எழுதப்பட்டுள்ளது.


3        பல்லவன் காசு - மாமல்லன்


காசின் முன்பக்கம் காளை உருவம்; பின்பக்கம் சங்கு உருவம்.  கிரந்த எழுத்துகளில் ”மாமல்ல”   என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. “ல்ல”  என்பது கூட்டெழுத்து. 


4       சோழர் காசு -  ராஜேந்திர சோழன்




சோழ கிரந்தத்தில்  ”ராஜேந்த்ர சோழந்”   என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.  இரண்டு மீன்கள், அமர்ந்த புலி, வில்  ஆகியவை உள்ளன.

5      பாண்டியர் காசு  (13-ஆம் நூற்றாண்டு )  -  சோணாடுகொண்டான்



காசின் முன்பக்கம் நிற்கும் மனிதன். பின் பக்கம் “சோணாடுகொண்டான்”  தமிழில்.

6     கோனேரிராயன் காசு -  15-ஆம் நூற்றாண்டு


முன்பக்கம் காளையும், குத்து வாளும்.  குத்துவாளுக்கு மாலை அணிவிக்கப்பட்டுளது. பின்பக்கம் “கோனேரிராயன்”  தமிழில்.


7     தஞ்சை நாயக்கர் காசு -  விசையரகுனாத





காசின் முன்பக்கத்தில் நின்ர கோலத்தில் திருமகள்; பின்பக்கத்தில் தமிழில்
“விசையரகுனாத”.


8    மதுரை நாயக்கர்  காசு  -   மங்கம்மா



காசின் முன்பக்கத்தில் வீணையுடன் கலைமகள்;  பின் பக்கத்தில் “மங்கம”
என்று தெலுங்கு எழுத்தில். 
(கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பு :   மூன்றாவது எழுத்து  ஆய்வுக்கட்டுரையாளர் சற்றுப் பிழையாகக் காட்டியுள்ளார் என்பது கருத்து. தெலுங்கு எழுத்தில் “க”  [GA]  எழுத்து , படத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட ஆங்கில "A"  வடிவத்தில் இடைக்கோடு  இன்றித் தலைகீழ் "U"  வடிவில் எழுதப்படும்.)

9      சேதுபதி காசு


காசின் முன்பக்கம் மயிலின் மேல் ஆறுமுகம்; பின்பக்கம் தமிழில் “சேதுபதி”.


10      ஆங்கிலேயர் காசு -   யிது னாற்பது காசு



காசின் முன்பக்கம் , தெலுங்கிலும் தமிழிலும். பின் பக்கம்  பாரசீகம், ஆங்கிலம்.






துரை.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி :  9444939156.