மொத்தப் பக்கக்காட்சிகள்

சனி, 8 ஏப்ரல், 2017

                                                  களிமண் ஓடுகளில் பிராமி எழுத்துகள்

பேரூர்த் தமிழ்க்கல்லூரியில்   23-02-2016 அன்று நடைபெற்ற   தொல்லியல்     கண்காட்சியில், கோவைப்பகுதியில் கிடைத்த களிமண் தட்டுகளை வைத்திருந்தார்கள். அவற்றில் ஒரு சில
பிராமி எழுத்துகளைக் கற்பனையான சில குறியீடுகளுடன்  கலந்து பொறித்துள்ளனர். 
இத் தட்டுகள் போலியானவை என்று கருதப்படுகின்றன.. அவற்றின் படங்களைக் கீழே காண்க:











---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.

செவ்வாய், 4 ஏப்ரல், 2017

நம்பியூர்-கோபி-பகுதியில்
தொல்லியல் தடயங்களைத்தேடி ஒரு பயணம்

முன்னுரை

   அண்மையில், திருப்பூருக்கு உறவினர் ஒருவரின் திருமண நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கு என் நெருங்கிய உறவுக்கார இளைஞர் - என்னுடைய கல்வெட்டுகள் தொடர்பான தேடல்களை நன்கு அறிந்தவர் - தாம் கோபியிலிருந்து பயணப்பட்டுத் திருப்பூர் திரும்பும் வழியில் நம்பியூருக்கு அருகில் போத்தம்பாளையம் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள பெருமாள் கோயிலில் கல்வெட்டு ஒன்றைப் பார்த்ததாகத் தகவல் தெரிவித்தார். உடனே அதனைப் பார்க்கும் ஆவல் மிகவே, கோவையிலிருந்து நம்பியூர் செல்ல முடிவாயிற்று. பயணத்தில் தொல்லியல் ஆர்வலர்களான நண்பர்களையும் உடன் அழைத்துச்செல்ல எண்ணி ஓரிரு நண்பர்களுக்குத் தகவல் தந்தேன். கோவைப்பகுதியில் இருக்கும் நண்பர்கள் இருவருக்கு வர இயலவில்லை. அவர்களில் ஒருவர் அவிநாசியில் ஆசிரியப்பணியில் இருக்கும் இரமேஷ் அவர்கள். அவர், ஏற்கெனவே இந்தக் கல்வெட்டை நேரில் பார்த்து ஆய்வு செய்திருக்கிறார். எழுத்துகளின் தெளிவின்மை காரணமாகக் கல்வெட்டுச் செய்தியை முழுமையாகப் படிக்கவில்லை என்று அவர் படித்த அளவில் கல்வெட்டு வரிகளை எனக்கு மின்னஞ்சலில் அனுப்பியிருந்தார். (அவ்ற்றின் துணை கொண்டு கல்வெட்டு மீளாய்வு செய்யப்பட்டது.)

    சத்தியிலிருந்து, ஆசிரியர் பணியிலிருக்கும் ஃபவுசியா வந்திருந்தார். இவர், வரலாறு, தொல்லியல் புலங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடும் கற்றல் விருப்பும் கொண்டவர். தனியே, தமக்குத் தெரிந்த இடங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு வரலாற்றுச் செய்திகளைத் தொகுத்து வைத்திருப்பவர். இவருடைய நண்பர் கோபியைச் சேர்ந்த சிவக்குமார் என்னும் இளைஞர்; தொழில் முறையில் வணிகத்தை ஏற்றிருந்தாலும் வரலாற்று ஆர்வமுடையவர். இத்துறையில் ஈடுபட்டுத் தம்மை மேம்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டிருந்தவருக்குச் செயல்வடிவில் ஒரு தொடக்கமாக இப்பயணம்  அமைந்தது. நம்பியூரில் நாங்கள் மூவரும் சந்தித்துப் போத்தம்பாளையம் பயணப்பட்டோம்.

போத்தம்பாளையம் பெருமாள் கோயில்

                                                                     கோயிலின் தோற்றம்

                                                       வரலாற்று ஆர்வலர்கள்-கோயில் நிர்வாகியுடன்


     போத்தம்பாளையம், அவிநாசி-கோபி சாலையில் நம்பியூருக்கும் சேவூருக்கும் இடையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு சிற்றூர். சாலையிலிருந்து மேற்கே பிரியும் ஒரு சிறிய சாலையில் பத்து நிமிடப்பயணத்தில் பெருமாள் கோயிலை அடையலாம். கோயிலின் பெயர், வேணுகோபாலசாமி கோயில். பாமா, ருக்குமணி ஆகிய இறைவியரை இருபுறமும் கொண்டுள்ள வேணுகோபாலன். அகன்றதொரு வளாகத்தைப் பெற்றிருந்த கோயில்  வடிவில் சிறியது. ஒரு சிறிய கருவறையும் அதையடுத்து ஓர் அர்த்தமண்டபமும் உள்ளன. கருவறை கல்கட்டுமானத்தால் ஆனது. கருவறையின்மேல் ஒருதள விமானம். கோயில் கட்டிடக்கலையில் நாகர விமானம் எனக் குறிக்கப்படும் சதுர வடிவம் கொண்டது. விமானத்தின் தளப்பகுதியில் நான்கு புறமும் நடுவில் கோட்டமும், அதன் இருபுறமும் சில புடைப்புச் சிற்பங்களும் உள்ளன. அவற்றில், மனித உருவங்களும் , யானை போன்ற விலங்கு உருவங்களும் காணப்படுகின்றன. விமானத்தின் நான்கு புறச்சரிவுகளிலும் மகர தோரணங்கள் உள்ளன. விமானத்தின் உச்சியில் கலசம். வழக்கமாகச் செங்கல்லால் அமையும் விமானம் போலன்றி, இது காரையால் மட்டுமே கட்டப்பட்டது எனக் கோயில் தானத்தார் கூறினார். கோயில் முழுதும் காவி வண்ணப் பூச்சு. அர்த்தமண்டபத்தை அடுத்துள்ள முன்மண்டபம், சுற்றுச் சுவரால் மூடப்பட்ட மண்டப அமைப்பைக் கொண்டுள்ளதல்ல; தற்கால அமைப்பில், இரும்புக்குழல் கம்பங்களும், மேலே வேயப்பட்ட உலோகக் கூரையும் கொண்டது.

நினைவுக்கல் சிற்பம்



    முன்மண்டபத்தில் அர்த்தமண்டப வாயிலின் வலப்புறமாக, வடக்கு நோக்கிய நிலையில் ஒரு நினைவுக்கல் சிற்பம் காணப்படுகிறது. சிறிய மேடையொன்றில் இச்சிற்பம் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. ஓர் ஆணின் உருவமும், ஒரு பெண்ணின் உருவமும் கொண்ட சிற்பம். கோயில் கட்டுவித்தவராயிருக்கக் கூடும்; அல்லது கோயிலில் திருப்பணி செய்தவராய் இருக்கக் கூடும். மனைவியருடன் உள்ளார். ஆணின் சிற்பத்தில், ஆணின் வலக்கையில் சேகண்டி எனப்படும் இசைக்கருவியும், இடக்கையில் சங்கும் காணப்படுகின்றன. பெண் சிற்பம், இரு கைகளைக் கூப்பி வணங்கும் நிலையில் காணப்படுகிறது. வைணவச் சிறப்புச் சின்னங்களான சங்கும், ஆழியும் (சக்கரம்) ஆண், பெண் இருவரின் தோள்ப்பகுதிகளில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆண், பெண் இருவரும் கழுத்து, கைகள், கால்கள் ஆகியவற்றில் அணிகலன்கள் பூண்டிருக்கிறார்கள். இருவருமே கால்கள் வரை ஆடை அணிந்துள்ளனர். ஆடை மடிப்புகள் கோடுகளால் புலப்படும்படி செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இருவரின் கால்களுக்கு நடுவில் அமைந்த இடைவெளியில், ஒரு காளை மாட்டுச் சிற்பம் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. சிற்பத்தில் வடிக்கப்பட்டவர், கால்நடைச் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த இடையராய் இருக்கலாம் என்ற கருத்தை இக்காளை மாட்டுருவம் சுட்டுகிறது. புடைப்புச் சிற்பமாக இருப்பினும், பலகைக் கல்லில், சிற்பங்களின் கழுத்துப்பகுதியிலும், இடைப்பகுதியிலும் சிறு சிறு துளைகள் இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சிற்பங்களின் வடிவமைப்பு பிற்காலத் தோற்றம் கொண்டிருப்பதால், சிற்பத்தின் காலம் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி என்ற் கொள்ளலாம்.

பலகைக்கல் கல்வெட்டு



      அர்த்தமண்டபத்தினுள், தென்மேற்கு மூலையில், ஒரு பலகைக் கல் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. அதில்தான் கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டின் மேல் பாதிப்பகுதியில் புடைப்பு உருவங்களும், கீழ்ப்பாதிப் பகுதியில் எழுத்துகளும் உள்ளன. நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்து கல்வெட்டுகளில் கதிரும், நிலவும் செதுக்கப்படும் வழக்கம் உள்ளது. செய்யப்பட்ட தன்மம் (கொடை), கதிரும் நிலவும் உள்ளவரை அழியாது, இடைநிறுத்தம் இல்லாது தொடரவேண்டும் என்னும் கருத்தின் குறியீடாகவே இது கொள்ளப்படுகிறது. கல்வெட்டு வாசகத்திலும் “சந்திராதித்தியவரை”  என்ற தொடர் இதைக்குறிக்கும். இவ்வழக்கத்தையொட்டி, இக்கல்வெட்டின் தலைப்பகுதியில் இரு ஓரங்களில் கதிரும் நிலவும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. நடுப்பகுதியில், வைணவக் குறியீடான திருமண் (நாமம்) உருவம் உள்ளது. அடுத்த நிலையில், ஆழியும் சங்கும் ஒரு பீடத்தின் மீது நிறுத்தப்பட்டதுபோல் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வுருவங்களுக்குக் கீழ், பத்து வரிகள் கொண்ட எழுத்துப்பொறிப்பு உள்ளது. எழுத்து மொழியும், சொற்களைச் சரியாகக் கையாளும் திறமையும் இல்லாத ஒரு கல்தச்சர் எழுத்துகளைப் பொறித்திருக்கவேண்டும். காரணம், பிழையான சொற்கள். எழுத்துகளின் வரிவடிவமும் திருத்தமாக இல்லை. கல்வெட்டு வரிகளில் காலக் குறிப்பு எதுவுமில்லை, சர்வதாரி வருடம் என்பதைத் தவிர. கல்வெட்டின் எழுத்தமைதி, சர்வதாரி என்னும் ஆண்டுக்குறிப்பு ஆகியன கொண்டு, கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 1888 ஆகலாம் எனக் கருத வாய்ப்புள்ளது. எனவே, நினைவுக்கல்லின் பழமையும், கல்வெட்டின் பழமையும் இருநூறு ஆண்டுகளுக்குள் அமைகின்றன. கோயிலின் பழமையையும் இருநூறு ஆண்டுகள் அளவில் நிலைநிறுத்தலாம். கல்வெட்டின் பாடம் கீழ்வருமாறு :

கல்வெட்டுப்பாடம்

1 சுமணயன சிலை (சபை?)
2 சறுவதரி வருச
3 ம் அப்பிசை மதம்
4 15 தேதி செல்லி
5 ன குப்பயி மள்
6 பாகாயி சி
7 (லை?) வய்த ன்ம
8 முதல் பெரு ம்
9 த(க)ன கொபால்
10 ...............ப்பட

முன்னரே குறித்தவாறு, கல்வெட்டை எழுதியவர் மொழியறிவுக் குறைபாடு கொண்டவராக இருக்கவேண்டும் ஏனெனில், சொல்லவந்த சேதி என்ன என்பதைச் சரியாக எழுதத் தெரியவில்லை என்பதை மேலே கல்வெட்டின் வாசகம் தரும் குழப்பத்திலிருந்து உணரலாம். சர்வதாரி என்னும் சொல் தமிழ் ஆண்டைக்குறிக்கும் வடசொல். அதனை த்மிழ்வடிவத்தில் “சருவதாரிஎன எழுதலாம். ஆனால், இங்கே, இடையின “ரிஎழுத்து, வல்லின “றி என்பதாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. மேலும், “தாரி என்னும் நெடில், “தரி”  என எழுதப்பட்டுள்ளது. முதல் வரியில் சு ம ண ய ன”  ஆகிய எழுத்துகள் எந்தப்பொருளையும் தரவில்லை. முதல் வரியின் இறுதிச் சொல், “சபைஎன்றும், “சிலை”  என்றும் படிக்கும் வகையில் குழப்பமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. “மாதம்”  என்பது “மதம்”  என எழுதப்பட்டுள்ளது. குப்பயி”, “பாகாயி”  ஆகிய சொற்கள் காணப்படுகின்றன.  மீண்டும் சிலை”  என்று பொருள்படும்படி ஒரு தெளிவற்ற சொல். “வைத்த”   என்னும் சொல்லை “வய்தஎன்று எழுதியிருப்பதாக நாம் யூகம் கொள்ளுமாறு ஒரு சொல் மயக்கம். இதேபோன்று,  “முதல் பேரு”  என்பதன் பொருள் தெளிவாகவில்லை. “கொபால” (கோபால)  என்னும் சொல், இறைவனின் பெயரான “வேணுகோபால”  என்பதைக் குறிக்கிறதா, இல்லை, “தனகோபால்”  என்னும் வேறொரு ஆள் பெயரைக் குறிக்கிறதா என்பதும் மிகுந்த ஐயத்தை எழுப்புகிறது. முதல் வரி, “சுவாமி சிலைஎன்று ஊகிக்கும்படியாகவும் உள்ளது. முடிவாக, கல்வெட்டு, இறைவனின் சிலையைச் செய்து கொடுத்தது பற்றியோ, கோயிலுக்குச் செய்த ஏதோவொரு தன்மத்தைப்பற்றியோ கூறுகிறது எனக் கொள்ளலாம். அந்தச் செயல் நடைபெற்ற ஆண்டு சர்வதாரி என்பது மட்டும் தெளிவாகிறது. அறுபது ஆண்டுகள் கொண்ட தமிழாண்டுகளின் சுழற்சியில், கி.பி. 1888, கி.பி. 1828 ஆகிய இரு ஆண்டுகளில் சர்வதாரி ஆண்டு அமைகிறது. இவ்விரு ஆண்டுகளில் ஓர் ஆண்டினைக் கல்வெட்டின் காலமாகக் கொள்ளலாம்.

தும்பிக்கை ஆழ்வார்

தும்பிக்கை ஆழ்வார் என்னும் வினாயகரைப்பற்றி இணையத்தில் (விக்சனரி) காணப்பட்ட செய்தி இங்கு தரப்படுகிறது.

இந்து சமயக் கோட்பாடுகளில் வினாயகரை வணங்காமல் எந்தச் செயலையும் செய்யக்கூடாது. எடுத்த காரியம் வெற்றிகரமாக முடிய வினாயகரை வழிப்பட்டேயாகவேண்டும். வினாயகர் சிவபெருமானின் மகன். தீவிரமாக திருமாலை வழிபடும் வைணவர்கள் சிவன் தொடர்புடைய எதையும் கொண்டாடமாட்டார்கள். ஆனால் இந்து சமய நெறியின்படி ஒரு காரியத்தை தொடங்கும்போது வினாயகரை வழிபடுவது கட்டாயம். இந்த நிலையில் வைணவர்கள் வினாயகரையே வைணவ சமய சம்பந்தப்பட்டவராக்கி, வினாயகர், கணபதி என்றெல்லாம் அழைக்காமல் ' தும்பிக்கை ஆழ்வார்' என்று வைணவப் பெயரிட்டே வணங்கினார்கள். பெரும்பாலும் வினாயகரின் திருவுருவத்தை வழிபடாமல் சொல்லும் மந்திரங்களில் அவரை வேறு பெயர்களால் கொண்டாடுவர். சில சந்தர்ப்பங்களில் திருவுருவம் தேவையென்றால் விநாயகருக்கு திருநீறு (விபூதி) அணிவிக்காமல் வைணவ முறைப்படி திருமண் (நாமம்) இட்டு வணங்குவார்கள். சில வைணவக் கோயில்களில் வினாயகரை இந்தக் கோலத்தில் மிக அரிதாக இன்றும் காணலாம்..எனினும் இந்த வழக்கம் தற்காலத்தில் வைணவர்களிடையே பெரிய அளவில் நடைமுறையில் இல்லை என்றே கொள்ளலாம்..

                                                                       தும்பிக்கை ஆழ்வார் 


இததகைய பிள்ளையாரின் சிற்பம் இக்கோயிலில் காணப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு தனிச் சன்னதியைக் கட்டி அதில் வைணவப்பிள்ளையாரை எழுந்தருளச் செய்திருக்கிறார்கள். பிள்ளையாருக்கு இரு கைகள் மட்டுமே உள்ளன. ஒரு கையில் சங்கும், மற்றொரு கையில் ஆழியும் ஏந்தியிருக்கிறார்.

ஒண்டி முனியப்பன் கோயில்


     அடுத்து, நாங்கள் செல்ல வேண்டிய இலக்கு, கோபி-சத்தி சாலையில், பங்களாப்புதூர், தூக்கநாயக்கன்பாளையம் ஆகிய ஊர்களுக்கு அருகில் உள்ள மத்தாளக்கோம்பு என்னும் இடம். போகும் வழியில் பங்களாப்புதூர்ச் சாலையின் ஓரத்திலேயே ஒரு முனியப்பன் கோயில். ஒண்டிமுனியப்பன் என்னும் பெயருடைய இந்தக் காவல் தெய்வம் நாட்டார் வழிபாட்டு மரபில் நீண்ட காலமாக இங்குள்ளது. கிராமத்து மக்களின் நம்பிக்கைத் தெய்வமும் கூட. அவருக்கு  ஏன் ஒண்டி முனியப்பர் என்று பெயர்? காரணம் தெரியவில்லை. ஒற்றையாய் இருப்பது காரணமாகலாம். பல கோயில்களில், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முனியப்பன் சிலைகளைக் காண்கிறோம். இப்பகுதி மக்கள் த்ம் உள்ளக்கிடக்கையை வேண்டுகோளாக முனியப்பனிடம் வைக்கிறார்கள். வேண்டுவதை நிறைவேற்றித்தரும் ஆற்றல் பெற்றவர் முனியப்பன் என்று மக்களுக்கு அசையாத நம்பிக்கை.

உருவாரம்



         கிராமத்து எளிய மக்கள் தம் எளிய விருப்பங்கள் நிறைவேறவும், தம் அன்றாட வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் இடர்கள் நீங்கவேண்டியும் முனியப்பனிடம் நேர்ந்துகொண்டு, நேர்த்திக் கடன் கழிக்கும் பாங்கில், மண் பொம்மைகளைச் செய்து கோயில் வளாகத்தில் வைத்து வழிபடுகிறார்கள். இப்பொம்மை உருவங்களை உருவாரம் என்று அழைக்கிறார்கள். நிறைய மனித உருவங்கள்; பெரியவர்கள், சிறார் ஆகியோரின் உருவங்கள். கால்நடைகள், நாய்கள் ஆகியவற்றின்  உருவங்களும் உள்ளன. அவற்றின் ஊறுகளையும் முனியப்பன் களைகிறார். பாம்பைக் கண்ட அச்சம் விலகப் பாம்புப்பொம்மைகள். கால்களின் ஊறு களையத் தனியே பொம்மைக் கால்கள். படிப்பு வரவேண்டிப் புத்தகத்துடன் மாணவன் பொம்மை. ஒரு மரத்தில் இரும்புச் சங்கலிகள். அவை எதைக்குறிக்கின்றன எனத் தெரியவில்லை.

மத்தாளக்கோம்புப் பிள்ளையார்

                                                                     விநாயகர் கோயில் 

                                                                 மத்தாளக்கோம்பு விநாயகர்


           மத்தாளக்கோம்பில் ஒரு புதுமையான பிள்ளையார் கோயில் கொண்டிருக்கிறார். பழமையான அரசமரத்தடியில். மத்தாளக்கோம்பு விநாயகர் என்னும் பெயருடன் விளங்கும் இந்த விநாயகர் சிற்பம் புதுமையானது; மாறுபட்டது. இரு கைகளுடன் திகழும் விநாயகர் தம் இடது கையால் வடிவில் உள்ள தும்பிக்கையைத் தாங்கிப்பிடித்திருக்கிறார். நீள்வட்ட வடிவில் தலை; ஆனைமுகத்தில், ஆனைச்செவியைக் காணவில்லை. செவிப்பகுதியிலிருந்து சரியும் தோள்பட்டைகள் இரண்டும் பருத்தும், கைகள் இரண்டும் மெலிந்தும் காணும் முரணிய தோற்றம். உருண்டும் திரண்டும் வழக்கமாய்க் காணப்படும் “குண்டு வயிற்றைக் காணவில்லை. சதுரவடிவில் புடைத்த வயிற்றுப்பகுதி. வயிற்றை ஒட்டி, மடித்த குள்ளக் கால்கள். தும்பிக்கை இல்லையெனில் அது ஒரு பிள்ளையார் சிற்பம் என நம்ப இயலாது. சிற்ப வேலைப்பாடுகள் எவையுமின்றி வடிக்கப்பட்ட ஒரு பழங்கற்சிலை. அழகு இங்கு முதன்மையல்ல; “நான் தும்பிக்கையைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அதை மட்டும் பார்; நீ நம்பிக்கையை விடாமல் பற்றிக்கொள்”  என்று சொல்லாமல் சொல்லும் குறிப்பின் உருவம்தான் இந்தப் பிள்ளையார்.

மத்தாளக்கோம்புச் சுனைநீர்க் குளம்



                                                     மத்தாளக்கோம்பு நீரூற்று- நாளிதழ்ச் செய்தி

    மத்தாளக்கோம்பில், பிள்ளையார் கோயிலக்கருகில் ஒரு சிறிய குளம் உள்ளது. உண்மையில், இது குளமல்ல. இயற்கையாய் அமைந்த ஒரு நீரூற்று. ஐந்நூறு ஆண்டுகளாய் வற்றாமல் ஊற்றெடுத்து வரும் நீர் நிலை. குளம் போல் தேங்கிப் பின்னர் வழிந்து அடுத்துள்ள வாய்க்கால் வழியே வெளியேறி, வாநி (பவானி)யாற்றுடன் கலக்கிறது. இந்த நீரூற்று பற்றி, தூ.நா. பாளையம் வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் இராமசாமி அவர்கள் ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நாளிதழொன்றில் செய்தி வெளியிட்டுள்ளார். அச்செய்தியில் அவர், அங்கே படிக்கட்டுகளில் கல்வெட்டு காணப்படுவதாகவும், கல்வெட்டு படிக்கப்படும்போது மேலும் சில செய்திகள் தெரியவரும் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். ஆசிரியர் பவுசியா அவர்களும் முன்பு இங்கு வந்திருந்தபோது கல்வெட்டைக் கண்டிருக்கிறார். கல்வெட்டைப் படிக்கும் ஆவலிலேயே நாங்கள் தற்போது இங்கு வந்தோம்.

குளத்துப் படிக்கற்களில் கல்வெட்டு



    குளத்தின் படிக்கட்டுகளில் உள்ள இரண்டு கற்களில் எழுத்துகள் காணப்பட்டன. கற்களின் மேற்பரப்பு செம்மைப்படுத்தப்படாமல், கரடு முரடாக இருந்த நிலையிலேயே அவற்றின்மீது எழுத்துகளைப் பொறித்திருக்கிறார்கள். எனவே, கற்களில் இயல்பாய் இருக்கும் பள்ளங்களினூடே எழுத்துகளும் இருப்பதால், எழுத்துகள் புலப்படவில்லை. சுண்ணப்பொடியை நீரில் குழைத்து, கற்களின்மீது பூசிக் காயவிட்டபின், ஓரளவு எழுத்துகள் புலப்பட்டாலும் கல்வெட்டு வாசகங்களை முற்றாகப் படிக்க இயலவில்லை. சில சொற்களை மட்டும் படிக்க இயன்றது. நீரூற்றைச் சுற்றியும் படிக்கட்டுகள் அமைத்துக் கொடுத்துக் குளம்போல் கட்டிக்கொடுத்தவர் யார் என்பதைக் கல்வெட்டு தெரிவிக்கிறது. தூக்கநாயக்கன்பாளையத்தைச் சேர்ந்த மூக்கண்ண கவுண்டர் என்பவர் இந்தப் பணியைச் செய்துள்ளார்.

முடிவுரை

     மத்தாளக்கோம்பு பிள்ளையார் கோயிலையும், நீரூற்றையும், கல்வெட்டையும் பார்த்து முடித்ததும், இப்பகுதியின் தொல்லியல் தடயங்களைத் தேடி மேற்கொண்ட  எங்கள் பயணம் நிறைவுற்றது. பயண இறுதியில், தூ.நா. பாளையத்தில், வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் இராமசாமி அவர்களையும் சந்தித்துப் பேசினோம். அவர், மத்தாளக் கோம்பு பற்றி அவர் வெளியிட்ட நாளிதழ்ச் செய்தியைக் காண்பித்தார்.



து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாள்ர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.




செவ்வாய், 28 மார்ச், 2017

ஆச்சிப்பட்டியில் பாளையக்காரர் காலத்து நடுகற்கள்

முன்னுரை

        அண்மையில், நந்தகுமார் என்னும் இளைஞர், ஆச்சிப்பட்டி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள பெருமாள் கோவிலில் பழங்காலச் சிற்பங்கள் சில உள்ளன என்றும், இரண்டு சிலைகளில் எழுத்துகள் காணப்படுகின்றன என்றும் தகவல் தந்து நேரில் வந்து பார்க்கும்படிச் சொன்னார். கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளரான கட்டுரை ஆசிரியரும், தஞ்சைப்பல்கலையில் பயிலும் தொல்லியல் ஆய்வு மாணவரான இரமேஷ் என்பவரும் நந்தகுமாருடன் நேரில் சென்று ஆய்வு செய்தவகையிலும், நந்தகுமார் தம்மிடமுள்ள ஆவணங்களிலிருந்து திரட்டிய குறிப்புகளின் அடிப்படையிலும் தெரியவரும் செய்திகள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.  

ஆச்சிப்பட்டி

               கோவை-பொள்ளாச்சி சாலையில் ஆச்சிப்பட்டி என்னும் கிராமம் அமைந்துள்ளது. இங்கு அமைந்துள்ள கோயில், கல்யாண வெங்கடேசப் பெருமாள் கோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. எழுநூறு ஆண்டுப் பழமையான கோயில் என்று கருதப்படுகிறது. கோயிலின் பழமை, இராமப்பட்டிணம் பாளையக்காரர்களின் காலத்துடன் இணைத்துப் பேசப்படுகிறது.

கல்யாண வெங்கடேசப் பெருமாள் கோயில்




      கோவை-பொள்ளாச்சி சாலைக்கருகிலேயே அமைந்துள்ள இக்கோயில், கருவறை, அர்த்தமண்டபம், முன்மண்டபம் என்னும் அமைப்போடு விளங்குகிறது. கருவறை, கல் கட்டுமானத்துடன் உள்ளது. அர்த்தமண்டபமும், முன்மண்டபமும் செங்கல் கட்டுமானங்கள். கோயிலுக்கு முன்புறம் கருட கம்பம் என்றழைக்கப்படும் விளக்குத் தூண் உள்ளது. இது கல்லால் ஆனது. கருவறையின் கல்கட்டுமானம் கூரைப்பகுதியுடன் நிறைவு பெற்றுள்ளது. அதை அடுத்து, வழக்கமாயுள்ள செங்கல் கட்டுமான விமானம் காணப்படவில்லை. விமானத்தின் இடத்தில், நாற்புறமும் சரிந்த ஓடு வேய்ந்த கூரைப்பகுதியும் கூரையின் உச்சியில் கலசமும் காணப்படுகின்றன. கோயிலுக்குச் சுற்றுச் சுவர் இல்லை. கற்களும் கம்பிகளும் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட வேலியே கோயிலின் சுற்றுச் சுவர். கருவறை, அர்த்தமண்டபம், முன்மண்டபம் ஆகியவற்றின் வெளிப்புறச் சுவர்கள் யாவும் சுண்ணம் பூசப்பெற்று வெண்ணிறமாகக் காணப்படுகின்றன.

பழங்காலச் சிற்பங்கள்

     முன்மண்டபத்தின் தென்புறச் சுவரையொட்டி இரண்டு பெரிய பலகைக் கற்களில் புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. ஒன்றில், நடுவில் ஓர் ஆண் சிற்பமும், ஆணுக்கு இருபுறமும் இரு பெண்களின் சிற்பங்களும் உள்ளன. இது ஒரு நடுகல் சிற்பம்; அதாவது நினைவுக்கல் சிற்பம். ஆணின் உருவம், ஒரு தலைவனின் சிற்பம் என்று கருதுமாறு அமைந்துள்ளது. நெற்றிக்கு மேலே தலையில், அலங்கரித்த தலைப்பாகை. தலைமுடியை உயரத்தூக்கிச் சற்றே இடப்புறமாய்ச் சாய்த்து முடித்த தலைப்பாகை. கழுத்தை ஒட்டிய (முத்து)மாலைகளும், மார்பு வரை தொங்கும் ஆரங்களும் அணிகலன்களாக விளங்குகின்றன. தோளிலும், முன்கைகளிலும்  வளைகள் உள்ளன. செவிகளிலும் குழைகள் உள்ளன. இடது கை இடையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது போலத் தோன்றுகிறது. வலது கை, தோளை நோக்கி மடக்கிய நிலையில், வலப்புறமுள்ள பெண்ணிடமிருந்து எதையோ பெற்றுக்கொள்வது போலத் தோன்றுகிறது.

                                   நடுகல் சிற்பம்-1

    இரு பெண்களின் சிற்பங்களும் தலைவனின் இரு மனைவியர் என்று கருதுமாறு உள்ளன. இருவரின் தலைமுடியும் முடியப்பட்டு வலப்புறமாகக் கொண்டையிட்ட தோற்றத்தில் உள்ளன. பெண்களும், செவிகள், கைகள், மார்பு ஆகிய பகுதிகளில் அணிகலன்களை அணிந்துள்ளனர். ஆணின் வலப்புறமுள்ள பெண்ணின் இடது கை உயரத்தூக்கிய நிலயில் உள்ளது. கையில் உள்ள பொருள் இன்னதென்று புலப்படவில்லை. இன்னொரு கையில்  ஏதோவொரு பொருளை ஆணின் கையில் கொடுப்பது போலத்தோன்றுகிறது. இடப்புறமுள்ள பெண் தன் வலதுகையில் ஒரு மதுக்குடுவையை ஏந்தியிருக்கிறாள். இன்னொரு கையில் என்ன பொருள் உள்ளது எனப் புலப்படவில்லை. மூன்று சிற்பங்களின் தலைப்பகுதிகளுக்கு மேல், கல்லின் விளிம்புகளில் தோரணம் போன்றதொரு பூ வேலைப்பாடு காணப்படுகிறது. சிலைகளின் இடைப்பகுதியிலிருந்து கால்கள் வரையுள்ள பகுதி நிலத்தின் கீழ் புதைந்துள்ளது. நிலத்திலிருந்து முழுதாகத் தோண்டி வெளிக்கொணரும்போது சிற்பங்களின் முழு உருவங்களும் புலப்படும்.

                                நடுகல் சிற்பம்-2

    அருகில் உள்ள இன்னொரு பலகைக் கல்லில் நான்கு உருவங்கள் சிற்பமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இவை தலைப்பகுதி வரை மட்டுமே வெளியில் தெரிகின்றன. மீதிப்பகுதி முழுதும் தரைக்குக் கீழ் புதைந்துள்ளது. இந்தச் சிற்பக் கல்லையும் முழுதாகத் தோண்டி வெளிக்கொணர்ந்தால் முழு உருவங்களும் புலப்படும். இரண்டு பலகைக்கற்களின் பெரிய அளவுள்ள தோற்றம், சிற்பங்களின் அமைப்பு, வேலைப்பாடுகள், சிற்ப நேர்த்தி ஆகியவை கொண்டு இந்த நினைவுக்கற்கள் பழமையானவை என்பதும், இவை பாளையக்காரர்கள் காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதும் புலப்படுகின்றன. இதற்குச் சான்றாக, இக்கோயிலுக்கும் இராமபட்டிணம் பாளையக்காரர்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு அமைகிறது. இக்கோயில், இராமபட்டிணம் ஜமீன் வழியினர் பண்டு தொட்டு வணங்கிவரும் கோயிலாக உள்ளது.
ஜமீனின் முன்னோர்கள் எழுப்பிய கோயில் என்றும் கருதப்படுகிறது. 

எழுத்துப் பொறிப்புள்ள நினைவுக்கல் சிற்பங்கள்


    கோயிலின் முன் மண்டபத்தில், அர்த்தமண்டபத்தின் நுழைவாசலுக்கு இடப்புறம், இரு கற்சிலைகள் காணப்படுகின்றன. உயர்நிலைத் தலைவர்களின் தோற்றத்தில் இச்சிலைகள் உள்ளன. கைகள் கூப்பிய நிலையில் இரு ஆண்களின் சிற்பங்கள். கொண்டையுடன் கூடிய இருவரும் மார்பு, தோள், கைகள், செவிகள் ஆகிய இடங்களில் அணிகலன்களைச் சூடியுள்ளனர். இடைக்கச்சில் குறுவாளோடு காட்சி தரும் இருவரின் ஆடைகள் மடிப்புடன் பாதம் வரையில் உள்ளன. சிற்பங்களின் பீடப்பகுதியில், திம்மண கவுண்டர்என்றும் “அமண கவுண்டர்”  என்றும் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துகள் காணப்படுகின்றன. எழுத்துகள், பிற்கால எழுத்துகளாக உள்ளன. எனவே, இந்த நினைவுக்கற்கள், இக்கோயிலுக்குத் திருப்பணி செய்த ஜமீன் வழியினர் எனக்கருதலாம். “நாயக்கர்என்னும் பெயருடன் விளங்கிய பாளையக்காரர் வழியினர், பின்னாளில் ஊர்த்தலைவர்களாய் மாற்றம் பெற்றபோது “கவுண்டர்”  என்னும் பெயரால் அழைக்கப்பெற்றனர். ஊர்த்தலைவர்கள், கருநாடகத்திலும், தமிழகத்திலும் “காமுண்டர்”  என்று அழைக்கப்பட்டனர் என்பது இரு மாநிலக் கல்வெட்டுகளிலும் காணப்படும் செய்தியாகும்.

இராமபட்டணம் பாளையம் (பாளையத்தார்)

   மதுரை விசுவநாத நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தில், கி.பி. 1529-ஆம் ஆண்டிலிருந்து தமிழகத்தில் 72 பாளையங்களை 72 பாளையக்காரர்கள் விசுவநாத நாயக்கரின் கீழ் ஆட்சி செய்துவந்தனர். கோவை மாவட்டத்தில் ஊத்துக்குளி, சமத்தூர், கொட்டாம்பட்டி, புரவிபாளையம், ஆவலப்பம்பட்டி, ஆச்சிப்பட்டி, நெகமம், மெட்ராத்தி, துங்காவி, மைவாடி எனப் பல பாளையங்கள் இருந்துள்ளன. ஆச்சிப்பட்டி பாளையத்தார், சில காரணங்களால் பொள்ளாச்சி-இராமபட்டணத்துக்குக் குடிபெயரவேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில், பாளையம் என்னும் பெயர் ஜமீன் என்றும், பாளையக்காரர் என்னும் பெயர் ஜமீந்தார் என்றும்  மாற்றம் பெற்றன. ஆச்சிப்பட்டி பாளையத்தில், கோட்டையும், சிறைச்சாலையும் அமைந்திருந்தன என அறியப்படுகிறது. ஆச்சிப்பட்டியிலிருந்து இராமபட்டணத்துக்குப் புலம்பெயர்ந்த பாளையக்காரர்கள் இராமபட்டணம் பாளையத்தார் என்றும், பிறகு இராமபட்டணம் ஜமீந்தார் எனவும் அழைக்கப்பெற்றனர். கோவை, பாலக்காடு ஆகிய மாவட்டங்களின் பல ஊர்கள் இராமபட்டணம் ஜமீனுக்குக் கீழ் இருந்தன.

ஜமீந்தாரிணி குமர அம்மாள்

       இராமபட்டணம் ஜமீனைச் சேர்ந்தவர்கள், தம் வருவாயில் பல்வேறு கொடைகள் நல்கியுள்ளனர். ஜமீன் குடிவழியில், ஒரு கட்டத்தில், பட்டத்துக்கு வந்தவர் சிறுவனாய் அமையவே, சிறுவனின் தாயான குமர அம்மாள் என்பவர் ஜமீந்தாரிணியாகப் பொறுப்பேற்றார். இவர் வீரமிக்க பெண்மணி ஆவர். தம் ஆட்சிக்குக்கீழ் உள்ள ஊர்ப்பகுதிகளுக்குக் குதிரைமீது பயணம் சென்று நாடு காக்கும் பணியாற்றியுள்ளார் என்று அறிகிறோம். இவர், பாலக்காடு சாலையில் நிழல் மரங்கள் நட்டுவித்துள்ளார். ஆச்சிப்பட்டி கோட்டைப்பகுதியில் இருந்த பெருமாள் கோயில், இராமபட்டணத்து ஜமீன் குடியினர் வந்து வழிபடும் கோயிலாக அமைந்தது.

குமரகுருபர இராமநாத மலையாண்டி எர்ரப்ப கவுண்டர்

     இந்த ஜமீனின் இறுதி ஜமீந்தார் குமரகுருபர இராமநாத மலையாண்டி எர்ரப்ப கவுண்டர் என்பவர் ஆவார். இவர் இராமபட்டணத்திலிருந்து கோவைக்குக் குடி பெயர்ந்தார். இவர், கோவை காரனேஷன் பூங்கா உருவாவதற்குக் கொடை அளித்துள்ளார். இவர், ஒரு ‘மோட்டர் கார்ப் பிரியர்எனத்தெரியவருகிறது. இவர், தம் காலத்தில் புழங்கிய கெடிலாக்”, ”டாட்ஜ்”, ”லாண்ட் ரோவர்ஆகிய வண்டிகளில் திம்பம் பகுதியில் வேட்டைக்குச் செல்வதுண்டு. இவர், பல ஆண்டுகள் ஒரு யானையை வளர்த்துவந்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது. தம் வாழ்நாளின் இறுதிப்பகுதியில் ஆன்மிகத்தில் மிகுதியும் ஈடுபட்ட இவர், ஒரு துறவி போல் வாழ்ந்தவர். ஆங்கிலப் புலமை பெற்ற இவர், வேதாந்தம் பற்றிப் பல நூல்களை ஆங்கிலத்தில் இயற்றியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவர் வழி வந்தவரே (இவரின் மகனுக்குப் பேரன்), மேலே நாம் குறிப்பிட்ட நந்தகுமார் என்னும் இளைஞர்.

கோயில் பராமரிப்பு

    கோயில், ஆங்கிலேயர் காலத்திலிருந்து சிதைவுற்றுக் கிடந்துள்ளது. அதை ஒருவாறு பேணிப்பாதுகாத்து வந்தவர்கள் கோயிலின் பூசைப் பரம்பரையினரே. பல தலைமுறைகளுக்குப் பின்னர் தற்போது பாலகிருஷ்ணன் என்பவர் பூசைப்பணியை மேற்கொண்டுள்ளார். கோயில், திருப்பணிகளால் தற்போதுள்ள நல்ல நிலைமைக்கு வந்ததும், ஆங்கிலேயர் காலத்தில் கோயிலின் நிலைமை, கோயிலைச் சேர்ந்த சொத்துகள் ஆகியன பற்றியும் கோயில் பூசையாளரிடம் செய்திகள் பெறப்பட்டதும் பின்னர் குறிப்பிடப்படும்.          

முடிவுரை

     ஆச்சிப்பட்டி, பாளையக்காரர் வரலாற்றோடு தொடர்புடைய ஊர் என்பதும், இங்குள்ள பெருமாள் கோயில், பாளையக்காரர்கள் காலத்தில் உருவாகி, அவர்தம் குடியினர் தொடர்ந்து வழிபடும் கோயிலாக உள்ளது என்பதும், இக்கோயிலில் பாளையக்காரர்கள் காலத்து நினைவுக்கல் சிற்பங்கள் வரலாற்றுத் தடயங்களாக இன்னும் காணப்படுகின்றன என்பதும் அறியப்படுகின்றன. இந்தப் பெருமாள் கோயில், இன்றளவும் கோட்டைக்கோயில் என்னும் பெயரால் அழைக்கப்பெறுவதனின்றும், ஆச்சிப்பட்டியில் கோட்டை இருந்துள்ளமை புலப்படுகிறது.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.

திங்கள், 20 மார்ச், 2017


              மானாமதுரை வைகையாற்றின் கரையில் இராசராசன் கல்வெட்டு

           அண்மையில், பேராசிரியர் திரு காளைராசன் அவர்கள், மானாமதுரையில் 
வைகைஆற்றில் கிடந்த கல் தூண் ஒன்றை அவ்வூர் மக்கள் எடுத்து வைத்துள்ளதாகவும், அத்தூணில் கல்வெட்டு எழுத்துகள் காணப்படுவதாகவும் குறிப்பிட்டு, ஒரு தூணின் படத்தைப் பகிர்ந்திருந்தார்.  அக்கல்வெட்டின் வரிகளைப் படித்தபோது அதன் சிறப்பு புலப்பட்டது.
சோழப்பேரரசன் முதலாம் இராசராசனின் கல்வெட்டு அது. முதலாம் இராசராசனின் 
கல்வெட்டு ஒன்றை இனங்கண்டு வெளிப்படுத்தியுள்ள திரு. காளைராசனுக்கு நன்றி பகர்ந்து, கல்வெட்டின் செய்தியை இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.
                                                     
                                                              முதல் படம்

கல்வெட்டுப் பாடம் - முதல் படம்

ஸ்வஸ்திஸ்ரீ ... ரு ... ச
2 ..த்து வேங்
3 டியுந் தடிகை..
4 செந்த ........
5 முடையார்.......
6 யம்மை
7 .. ஒன்றுக்கு
8 (வா)ழு (பா) செ
9 டு 25 இருபத்..
10 கொண்டு 
11 நெய் அட்டு..
12 (இ)ரு (காசு)


                                                          இரண்டாம் படம்

        

கல்வெட்டுப் பாடம்   இரண்டாம் படம்

1                        ஸ்வஸ்தி
2                       ஸ்ரீ (கோ)
3 ன உடையார் ஸ்ரீ
4 கு யாண்டு 5 ஆ
5 ண்டலத்து  கா
6 (பா) ..தானந்திச்ச
7 (த்த) ஸுப்ரஹ்மண்ய
8 .................................
9 புலியனைச் சாத்(தி)
10 னாராயணனான
11 (செ)ங்குடி நாட்டு
12 தி ச நுந்தாவிள(க்)


கல்வெட்டுச் செய்திகள்

        கல்வெட்டு, முதலாம் இராசராசன் காலத்தது என வரையறை செய்ய  கல்வெட்டிலேயே அகச்சான்று இருக்கிறது. இராசராசனின்  மெய்க்கீர்த்தியில், அவன் வெற்றிகொண்ட நாடுகளின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்பெறும். அவ்வாறு குறிப்பிடப்பெறுகின்ற நாடுகளில், வேங்கை நாடு, கங்கபாடி, தடிகைப்பாடி, நுளம்பபாடி  ஆகியவை அடங்கும். இக்கல்வெட்டில், வேங்கை நாடு, தடிகைப்பாடி  ஆகிய சொற்களின் துண்டுப்பகுதிகள் காணப்படுகின்றன. இராசராசனைக் குறிக்கும் உடையார் என்னும் சொல்லும் இகல்வெட்டில் உள்ளது. தூணின் இரு பக்கங்களில், இரண்டு கல்வெட்டுகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒன்றில் இராசராசனின் ஆட்சியாண்டு ஐந்து என்றும், அடுத்த கல்வெட்டில் ஆட்சியாண்டு இருபத்தைந்து என்றும் உள்ளது. இருபது ஆண்டுகள் இடைவெளியில், ஒரு தூணிலேயே  இருமுறை கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. கோயிலுக்கு நுந்தா விளக்கு (நந்தா விளக்கு) எரிக்கக் கொடை அளிக்கப்பட்டதை இரு கல்வெட்டுகளுமே  கூறுகின்றன. முதல் கல்வெட்டில் விளக்கெரிக்கக்  கொடுக்கப்பட்ட கொடை, காசுகளாக இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது . ஆனால், கொடையாளியின் பெயர் தெரியவில்லை. கொடையாகக் கொடுக்கப்பட்ட முதலைக்கொண்டு (CAPITAL), நெய் அளந்து தரவேண்டும் என்னும் குறிப்பு உள்ளது. நெய்யின் அளவு தெரியவில்லை. இரண்டாம் கல்வெட்டிலும் விளக்கெரிக்கவே கொடை அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், கொடை, ஆடுகளா, அல்லது காசுகளா எனத்தெரியவில்லை. கொடை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. கொடையளித்தவன் நாராயணன் என்பவனாகலாம். புலியன் என்பானின் நலனுக்காகக் கொடையளிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, “புலியனைச் சாத்தி” என்னும் கல்வெட்டுத் தொடரால் அறியப்படுகிறது. (பெரும்பாலும், ஒரு விளக்குக்குத் தொண்ணூறு ஆடுகள் கொடை தரப்படுவதைக் கல்வெட்டுகளில் காண்கிறோம்.)
         கல்வெட்டில், கிரந்த எழுத்துகளும் காணப்படுகின்றன. அவை சிவப்பு வண்ண எழுத்துகளால் காட்டப்பட்டுள்ளன. மற்றவை தமிழ் எழுத்துகள். கிரந்த எழுத்தில் உள்ள  “ஸுப்ரஹ்மண்யம்” என்னும் பெயர், கொடைக்கான (காசுகளை)ப் பெற்றுக்கொண்ட - கோயில்
காணியுடைய - சிவப்பிராமணன் பெயராகவும் இருக்கக் கூடும். உறுதியில்லை.  கல்வெட்டின் பெரும்பகுதி, எழுத்துகள் மறைந்து  போகுமளவு தேய்மானம் கொண்டுள்ளது.

         ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குமேல் பழமையான ஒரு கல்வெட்டைக் கண்ட ஊர்மக்கள், அதில்
உள்ள எழுத்துக்ளைப் பார்த்துக் கல்வெட்டின் சிறப்பை உணர்ந்து பாதுகாப்பாக எடுத்து வைத்துள்ளார்கள் என்பது பாராட்டப்படவேண்டிய ஒன்று. 

-----------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.



வியாழன், 9 மார்ச், 2017

கருவலூர்க் கல்வெட்டு-காஞ்சிப்பெரியவர்-தி இந்து நாளிதழ்
ஒரு முக்கூடல்


கருவலூர் பெருமாள் கோயில்

         கோவை மாவட்டம், அவிநாசி-அன்னூர் சாலையில் அமைந்துள்ள ஓர் ஊர் கருவலூர். தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியிட்ட “கோவை மாவட்டக் கல்வெட்டுகள் நூலில் இந்த ஊரைச்சேர்ந்த ஒரே ஒரு கல்வெட்டு பதிவாகியுள்ளது. அக்கல்வெட்டு இவ்வூரில் அமைந்திருக்கும் பெருமாள் கோயிலில் உள்ளது. இப்பெருமாள்கோயில், தற்போது ஸ்ரீ கருணாகர வெங்கடரமணா திருக்கோயில் என அழைக்கப்படுகிறது.

                     கோயிலின் தோற்றங்கள்





கோயில் கல்வெட்டு

        இரு ஆண்டுகளுக்கு முன், இக்கோயிலுக்குச் சென்று கல்வெட்டைக்கண்டு ஒளிப்படம் எடுத்து வந்தேன். கல்வெட்டின் பாடம் பின்வருமாறு:
கல்வெட்டு தொடர் எண் : 846/2003. ஆண்டறிக்கை எண் : 594/1922.
நூலில் கொடுக்கப்பட்ட குறிப்புரை :
அரசன் (கொங்குச்சோழன் வீரராசேந்திரன்) கருவலூரில் உள்ள புரோசக்குளத்தையும் அதன் கீழ் உள்ள விளைநிலங்களையும் கருவலூர் பெருமாள் கோயிலுக்குத் திருவிடையாட்டமாக அளித்த செய்தி கூறப்பெறுகின்றது. இக்கோயில் வீரராசேந்திர விண்ணகரம் என்று அழைக்கப்பெறுகின்றது.

                           கல்வெட்டுப் படங்கள் 










1             ஸ்ரீராஜகேசரி கோனேரின்மை கொண்டான் வடபரிசார நாட்டுப்பழங்கருவலூர் வீரராசேந்திர விண்ணகரெம்பெருமான் கோயிலில் ஸ்ரீகாரிய
2    ஞ் செய்வார்களுக்கு நம்மோலை குடுத்தபடியாவது இவ்வெம்பெருமானுக்கு அமுதுபடிக்கும் பலபடி நிமந்தங்களுக்கும் திருவிளக்குக்கும்
3       குடுத்த குளமாவது கருவலூர் புரோசக்குளம் குடுத்தோம் இக்குளம்  தாங்களே அடைத்து இக்குளத்தால் விளைந்த நிலம் இவ்வெம்பெ
4     ருமானுக்குத் திருவிடையாட்டமாக இறையிலி முற்றூட்டும் செல்வதாகவும் இப்படி செம்பிலும் சிலையிலும் வெட்டிக் கொள்வார்களாக நமக்கு இரு
5    பதாவது முதல் நம்மோலை குடுத்தோம் இவை சோழ குலமாணிக்க மூவேந்த வேளான் எழுத்து இவை யிலாடத்தரையன் எழுத்து இவை கோதவராயன் எழுத்து இவை வில்லவராயன் எழுத்து

கல்வெட்டில் “புரோசக்குளம்  ஒன்றைக் கோயிலுக்குக் கொடையாக அளித்த செய்தி காணப்பட்டது. குளத்தால் விளைந்த நிலமும் கோயில் எம்பெருமானுக்குத் திருவிடையாட்டமாக இறையிலியாகக் கொடுக்கப்பட்டது. கல்வெட்டில் வரும் புரோசக்குளம் என்னும் பெயர் சற்றே புதுமையாகத் தோன்றியதோடு குளத்தைக் குறிப்பாகப் புரோசக்குளம்  எனக் கல்வெட்டில் குறிப்பிட்டிருப்பதன் பொருள் என்ன என்று இதுவரை புரியாமலே இருந்தது. கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு ஆகிய மூன்று மாவட்டக் கல்வெட்டுகள் அடங்கிய நூல்களில் வேறெங்கும் இச்சொல் காணப்படவில்லை. கல்வெட்டுச் சொல்லகராதியில் தேடியும் இச்சொல் காணப்படவில்லை. நூலில், ஒவ்வொரு கல்வெட்டின் பாடத்துக்கு முன், கல்வெட்டு அமைந்துள்ள ஊர், கல்வெட்டின் மொழி, எழுத்து, அரசு, மன்னன், கல்வெட்டு அமைந்துள்ள இடம் ஆகிய செய்திகள் தரப்பட்டிருக்கும். பின்னர், குறிப்புரை என்னும் பகுதியில் கல்வெட்டின் செய்தி சுருக்கமாகத் தரப்பட்டிருக்கும். இந்தக் குறிப்புரையிலும் புரோசக்குளம் பற்றிய விளக்கக் குறிப்பு இல்லை.

தி இந்து’  தமிழ் நாளிதழும் காஞ்சிப்பெரியவரும்

    நீண்ட நாள்கள் “புரோசக்குளம்”  பற்றிய விளக்கம் என்ன என்பதனை அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற தூண்டுதல் உள்ளத்தில் தோன்றாமலே கழிந்துகொண்டு வரும் வேளையில், ஒரு நாள், மார்ச்சு 24, 2016-ஆம் ஆண்டு, “தி இந்து”  தமிழ் நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது (முகவர் மூலம் நாளிதழை நாளும் வரவழைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்), “தெய்வத்தின் குரல்என்னும் தலைப்பில் காஞ்சிப்பெரியவரின் கருத்துகள் வெளியாகியிருந்த பகுதி, வெகு இயல்பாய் ஈர்த்ததால் அதைப் படித்தேன். அன்றைய கட்டுரையின் தலைப்பு “ஐந்து வகை ஸ்நானம்”.  குளிப்பதில் ஐந்து வகையா? சற்றே வியப்பு. மேற்கொண்டு படித்ததில், பெரியவர் பட்டியலிட்டிருந்தார்.


                                      ”தி இந்து”  நாளிதழ்ச் செய்திக்கட்டுரை


  1. நீரை மட்டும் கொண்டு குளிப்பது “வாருணம்”.  வருணன் என்னும் கடவுளோடு தொடர்புடையது.
  2. “விபூதி ஸ்நானம். அதாவது திருநீற்றுக் குளியல். நீர் விட்டுக் குழைக்காமல் வாரிப்பூசிக் கொள்தல். தீயுடன் தொடர்புடையது. நீறு என்னும் சாம்பல் தீயின் சுடுதல் உண்டாக்கும் விளைவு.
  3.  “வாயவ்யம்”.  வளி என்னும் காற்றுடன் தொடர்புடையது. பசு மந்தை ஒன்று போகும்போது, அவை கூட்டமாகப் போவதாலேயே, காற்றின் செலவு (சலனம்) அங்கே மிகுதியாகிப் பசுக்களின் குளம்படி மண் தூளாகக் கிளம்பும். இந்தக் “கோதூளி,  திருமஞ்சனம் செய்யும்படியாக நாம் அங்கே நின்றுகொண்டால், அதுவும் ஒரு குளியல்.
  4. ஆனால், இக்குளியலையே நிலத்துடனும் தொடர்பு படுத்தலாம். பசுக்களின் குளம்படி மண், உண்மையில் நிலம் அல்லவா?
  5. எப்போதாவது வெயில் அடிக்கும்போதே மழையும் பெய்வதுண்டு. அந்த மழை நீர் வானுலகிலிருந்து வரும் நீருக்கொப்பானது. அந்த மழை நீரில் குளிப்பதற்கு “திவ்ய ஸ்நானம்”  என்று பெயர். இப்படி மழை பெய்துவிட்டால் உடனே நாம் அதில் போய் நின்றுவிடவேண்டும். எனவே, இது விசும்பின் தொடர்புடையது.

மேற்குறித்த ஐந்துவகைக் குளியல்களும் முறையே, நீர், தீ, வளி, நிலம், விசும்பு என்னும் “ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கைக்கானவை.

அடுத்து, இன்னொரு செய்தியைப் பெரியவர் குறிப்பிடுகிறார். அவர் குரலிலேயே பார்ப்போம்:

      “மந்திர ஜலத்தைப் புரோக்ஷித்துக் கொள்கிறோம். தலையோடு கால் விட்டுக்கொள்ளாமல் அதை விரலால்தான் தெளித்துக் கொள்கிறோம். பூஜை, ஹோமம், யாகம் முதலானவற்றிலும் கலசம் வைத்து அதிலுள்ள ஜலத்தை அபிமந்திரித்துக் கடைசியில் புரோஹிதர் தர்ப்பைக் கட்டால் அதை எல்லாருக்கும் தெளிக்கிறார். இதுவும் ஐந்து ஸ்நானங்களில் ஒன்று. இதற்கு “ப்ராஹ்மம்என்று பெயர். “ப்ரம்மம்என்றால் வேதம், வேதமந்திரம் என்பது ஓர் அர்த்தம். இதற்கு “ப்ராஹ்ம ஸ்நானம் என்று பெயர்.

புரோக்ஷம்

மேலே சுட்டிய, காஞ்சிப்பெரியவரின் கருத்திலிருந்து, புரோக்ஷம் என்பது, மந்திர நீர்த் தெளித்தலைக் குறிப்பது என்பதும், இவ்வகைக் குளியல், “பிரம்மக் குளியல்”  என்பதும் பெறப்படுகின்றன.  புரோக்ஷம்”  என்னும் சமற்கிருத ஒலிப்புடைய சொல், தமிழ் வடிவத்தில் “புரோசம்”  என்றாதல் மொழி மரபு. எனவே, புரோசக்குளம்”  என்பதற்கு மந்திர நீர்த் தெளித்தலாகிய குளியலுக்குரிய குளம் என்று பொருள் கொள்வது ஏற்புடையது எனலாம். எனவே, கருவலூர்க் கல்வெட்டின் பொருளறியப்படாத “புரோசக்குளம்”  என்னும் சொல், எதிர்பாராத ஒரு பொழுதில் விளக்கம் உற்றது. கல்வெட்டுப்படி, கருவலூர்க் குளம், கருவலூர் விண்ணகர எம்பெருமானுக்கு அமுதுபடி, திருவிளக்கு, மற்றும் பல்வேறு நிமந்தங்களுக்கு இறையிலியாகக் கொடுக்கப்பட்ட குளம் என்பதோடு, “புரோசக்குளியலுக்கும் உரியதான ஒன்று என்பது பெறப்படுகிறது. காஞ்சிப்பெரியவரும், “தி இந்துநாளிதழும் ஒரு கல்வெட்டுச் செய்தி விளக்கமுற உதவினர் என்பது நான் வியந்துபோன ஒரு நிகழ்வு.

பின் குறிப்பு

தொல்லியல் அற்ஞர் திரு. பூங்குன்றனாரிடம் பழகும் வாய்ப்புப் பெற்றிருந்தும், இது பற்றி அவரிடம் கலந்துகொள்ளவில்லை என்பது வியப்புக்குரியது. கேட்கத் தோன்றவில்லை என்பது மெய். காஞ்சிப்பெரியவரின் கருத்தைப் படித்த பின்னர், பூங்குன்றன் அவர்களைத் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு புரோசக்குளம் பற்றிக் கேட்டபோது, புரோசம் என்பது வேதம், வேத மந்திரம் என்னும் பொருளுடையது என நொடிப்பொழுதில் விடை பகர்ந்ததைக் கண்டு பின்னும் வியந்துபோனேன். அவரது விரல் நுனியில், நுண் மாண் நுழை புலமும், அரிதான நினைவாற்றலும் கோலோச்சுகின்றன என்றால் மிகையல்ல.


------------------------------------------------------------------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
   அலைபேசி : 9444939156.