மொத்தப் பக்கக்காட்சிகள்

சனி, 13 மே, 2017

வீரக்கை என்னும் சதிக்கல்

முன்னுரை
இரண்டு ஆண்டுகளுக்குமுன், திருப்பூர் மாவட்டம், அவிநாசி வட்டத்திலிருக்கும் சேவூரில் “தினமலர்”  நாளிதழின் திருப்பூர்ப் பகுதிச் செய்தியாளர் மகேஷ் அவர்கள் தாம் பார்த்திருந்த ஒரு நடுகல் சிற்பத்தைப்பற்றித் தந்த தகவலின் அடிப்படையில், கட்டுரை ஆசிரியரும் அவிநாசியைச் சேர்ந்த வரலாற்று ஆர்வலரான ஜெயசங்கரும் சேவூரில் கள ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

வெட்டப்பட்ட ஒரு கையின் சிற்பம்
சேவூர்-புளியம்பட்டிச் சாலையில் ஒழுங்குமுறை விற்பனைக்கூடத்துக்கு அருகில் சாலையோரம், “தினமலர்செய்தியாளர் குறிப்பிட்ட அந்த நடுகல் சிற்பம் இருந்தது. இது 13.4.2014 அன்று வைக்கப்பட்ட நடுகல். தேதி, நடுகல்லில் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. கருங்கல்லில் நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்ட சிற்பத்துடன் கூடிய நெடிய பலகைக்கல். சந்திரன் மற்றும் சூரியன் ஆகியவற்றின் உருவங்கள் கல்லின் உச்சிப்பகுதியில் செதுக்கப்பட்டு, அதன் கீழ்ப்புறம் இரு பெண்கள் மலர்கொண்டு பூசிக்கும் தோற்றத்தில் ஒரு சிவலிங்கமும் அதன் கீழாக உயர்த்திய நிலையில் ஒரு கையும் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. அங்குள்ள மக்களிடம் இந்த நடுகல்லைப்பற்றிக்கேட்டபோது, அவர்கள் சொன்னதாவது:


                                              சேவூர்  நடுகல் 



மக்களிடை வழங்கும் செய்தி
இந்த நடுகல்லில் காணப்படுவதுபோலவே சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்ட பழங்கால நடுகல் ஒன்று முன்பு இங்கு சாலையோரம் இருந்தது. சரக்குந்து ஊர்தியொன்றால் அது தாக்குண்டு உடைந்து போனது. உடைந்த துண்டுகளை ஆற்றில் எறிந்துவிட்டனர். பழமையான நடுகல் திப்புசுல்தான் காலத்ததாகும். வீரன் ஒருவன் கை வெட்டுப்பட்ட நிலையில் இறந்துபடுகிறான். அவன் நினைவாக, கையை முன்னிலைப்படுத்தி எழுப்பப்பட்ட நடுகல். பழங்கல்லில் இருந்தவாறே உருவங்களை அமைத்து, தற்போது இக்கல் எழுப்பப்பட்டுள்ளது.  மக்கள் சாமிக்கல் என்று அழைத்து வழிபடுகின்றனர். பழங்கல் பாதுகாக்கப்படவில்லையே என்னும் வருத்தம் தோன்றினாலும் அதன் நினைவைக் காக்கின்ற முயற்சியாகப் புதியதொரு கல்லையாவது பழமையின் கருத்து மறையாமல் இருக்கும் வண்ணம் நாட்டியுள்ளனர் என்பது ஆறுதல் தருகிறது. பழங்கல்லின் காலம் கி.பி. 18-ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

மீளாய்வு
மேற்படி நடுகல்லில், வீரனின் உருவம் எதுவும் காணப்படாததும், கை மட்டுமே மையப்படுத்தப்பட்டுள்ளதும், இந்நடுகல் வழக்கத்துக்கு மாறாயுள்ள ஒரு நடுகல் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியதோடல்லாமல், மீளாய்வு நோக்கில் கருத்துகளைத் தேடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் வலுவாக்கியது. நடுகல்லில் காணப்படும் கை ஓர் ஆணின் கையல்ல. பெண்ணின் கை. கையில் வளையல்கள் காணப்படுகின்றன. வீரர்களுக்கு எடுக்கப்படும் நடுகற்களில், குறிப்பாகக் கையை மட்டும் புடைப்புச் சிற்பமாகக் கொண்ட நடுகல் பற்றிய செய்தி கேள்விப்பட்டிராத ஒன்று. எனவே, இந்த நடுகல் வேறு வகையினதாக இருக்கவேண்டும்; இதுபற்றி மக்களிடையே வழங்கும் செய்திகள் சரியானவையாக இருக்கவாய்ப்பில்லை. இந்தக்கோணத்தில் தேடுதல் தொடர்ந்த வேளையில், 1918-ஆம் ஆண்டின் தொல்லியல் ஆண்டறிக்கையில் ஒரு குறிப்பு, மேற்படி நடுகல்லைப்பற்றிய தெளிவைத் தந்தது. 1917-ஆம் ஆண்டு, ஆந்திரப்பகுதியில் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் வனவோலு என்னும் ஊரில் கோட்டைகருகில் ஒரு சதிக்கல் கல்வெட்டு கண்டறியப்பட்டுப் பதிவானது பற்றி எழுதப்பட்டிருந்தது.    

வீரக்கை (HERO-HAND) என்னும் சதிக்கல்

பெனுகொண்டா என்னும் ஊரில், இராமதேவ நாயக்கன் என்பான் இறந்ததும், அவன் மனைவி கங்காசானி என்பவள் தீப்பாய்ந்தாள். அவளுடைய இச்செயலைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில், திப்ப நாயக்கன் என்பவன் ஒரு நந்தவனத்தை அமைத்து அதன் முன்பாக ஒரு வீரக்கை  (HERO-HAND) நடுகல்லை நிறுவினான். இச்செய்தியைக் கொண்ட கல்வெட்டு கன்னட மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 1405

குற்றாலத்தைச் சேர்ந்த சொ. சந்திரவாணன் என்பவர், தம்முடைய “தமிழகத்தில் சதி”  என்னும் ஆய்வுக்கட்டுரையில் குறிப்பிடுவதாவது: உடன் உயிர் விடும் ப்ழக்கம் மன்னரில் தொடங்கி அனைவரிடமும் பன்னெடுங்காலம் இருந்துள்ளது. தீப்பாய்ந்த அம்மன், மாலையிட்ட அம்மன், பாவாடைக்காரி என்று பலவாறு வணங்கப்படும் பெண் தெய்வங்கள் இவ்வாறு உடன் உயிர் நீத்த “சதிப் பெண்களே. கணவனோடு சுமங்கலியாகச் சுவர்க்கம் புகுதல், சமுதாயம் சதிப்பெண்களைத் தெய்வமாகப் போற்றுதல் ஆகிய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் “சதிஎன்னும் மரபு சமுதாயத்தில் தொடர்ந்தது.

தமிழகத்தில் பெரும்பாலும், கையில் வாள் பிடித்த நிலையில் ஆணின் உருவமும், பூச்செண்டு, கண்ணாடி, குங்குமச்சிமிழ், அல்லது பழம் போன்றதோர் உருண்டைப்பொருளைக் கையில் பிடித்த நிலையில் பெண்ணின் உருவமும் பொறிக்கப்பட்ட சதிக்கற்கள் காணப்படுகின்றன. சில சதிக்கற்களில் கல்வெட்டுப் பொறிப்பும் உண்டு. பொறிப்புகளில் கணவனைப் பிரியாதாள்”, “துணைவனைப் பிரியாதாள் ஆகிய தொடர்கள் காணப்படுகின்றன. ஆளுருவங்களே அன்றி, ஒருசில மங்கலப்பொருள்களால் உணர்த்தியும் சதிக்கற்கள் அமைவதுண்டு. ஒரு பெண்ணின் வலக்கரம் தோளிலிருந்து “டவடிவம் போல உயர்த்திக்காட்டப்பட்டு,  அக்கரம் பூணிடப்பட்ட கம்பத்தில் இணைக்கப்பட்டுக் காணப்படுவதுண்டு. சென்னை அருங்காட்சியகத்தில் இது போன்ற கம்பங்கள் உள்ளன. இக்கம்பங்கள் உள்ள இடங்கள் வீரமாத்தி என்னும் பெயரில் வழங்கப்படுகின்றன. ஒரு கல்வெட்டு “தோளும் கையும் கொடுத்த கம்பம்”  என்று இதைக்குறிப்பிடுகிறது.

இந்திய அளவில் சதிக் கற்கள்







                இறந்த கணவனின் காலைத் தழுவியவாறு “சதி”


இந்திய அளவில், இந்தியாவின் மைய மாநிலப்பகுதி, குஜராத், ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களில் சதிக்கற்கள் மிகுதியாகக் காணப்படுகின்றன. இவ்விடங்களில் பெரும்பாலும், சதிக்கற்கள் ஓரிரு அடுக்குகள் கொண்டதாக உள்ளன. மேல் அடுக்கில், ஒரு பெண்ணின் கை புடைப்புச் சிற்பமாக வடிக்கப்பட்டிருக்கும். செங்கோணத்தில் (90 பாகை) மடித்த நிலையில் தோளும், செங்குத்தாக உயர்த்திய நிலையில் முன்கையும் காணப்படும். சில போது, பெண் தன் கையில் பெருவிரலுக்கும் முன்விரலுக்கும் இடையில் எலுமிச்சம் பழமொன்றை ஏந்தியிருப்பாள். கைக்கு மேற்புறம், நிலவும், கதிரும் வடிக்கப்பட்டிருக்கும். சில போது, நிலவு, கதிர் ஆகியவற்றோடு பூச்செண்டு, தேங்காய் ஆகியன காணப்படும். அருகில் சிவலிங்கம் இருப்பதும் உண்டு. இன்னொரு அடுக்கில், வீரன் வாளொடு நின்ற நிலையிலும், அவனருகில் அவன் மனைவி (சதி) நின்ற நிலையிலும் இருப்பது போன்ற தோற்றம். சில போது, மற்றுமொரு அடுக்கில், வீரன் குதிரையின் மீது அமர்ந்த நிலையில் (போர்க்காட்சியை உணர்த்துவது) இருப்பது போன்ற தோற்றம். வீரனின் தலைக்குமேல் குடை இருந்தால், அவன் அரசனாகவோ அல்லது படைத்தலைவனாகவோ இருப்பான். இறந்துபோன கணவனின் காலைத் தழுவிய நிலையில் மனைவி இருப்பதாக வடிக்கப்பட்ட சதிக்கற்களும் உள்ளன. சதிப்பெண்ணை வணங்குகின்றவர்களுக்கு அவள் நலமும், வளமும் சேர்ப்பாள் என்பது மக்கள் நம்பிக்கை.

கருநாடகத்தில் சதிக்கற்கள்

   சாமராஜநகர் சதிக்கல் - தோளும் கையும் கொடுத்த கம்பம் 
                            கையில் ஏந்திய எலுமிச்சை


கருநாடகத்தில் வீரக்கற்கள் என்னும் நடுகற்களைப்போலவே சதிக்கற்கள் என்னும் நடுகற்கள் மிகுதியும் காணப்படுகின்றன. சென்ற ஆண்டு நண்பர்களோடு “ஹம்பி”  என்னும் விஜயநகரம் சென்றபோது, சாமராஜ நகரம் என்னும் ஊருக்கு நாலுகல் தொலைவில் சாலையோரம் ஒரு நடுகல்லைப் பார்த்தோம். மகிழுந்தை நிறுத்தி அதனை ஒளிப்படம் எடுத்துக்கொண்டோம். அப்போது அது ஒரு நடுகல் என்ற பொதுக்கருத்து மட்டுமே மனதில் நின்றது. சேவூர் நடுகல்லை மீளாய்வு செய்கையில், சாமராஜநகரத்து நடுகல், “தோளும் கையும் கொடுத்த கம்பம் என்ற வகையைச் சேர்ந்த “சதிக்கல்லுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு என்பது உணரப்பட்டது. இந்தச் சதிக்கல் சிதைவு ஏதுமின்றி தெளிவான புடைப்புச் சிற்பங்களைக் கொண்டுள்ளது. சதிஎன்னும் மரபுப்படி உயிர் நீத்த பெண்ணின் வளைகள் அணிந்த வடிவக் கை; அக்கை பிணைக்கப்பட்ட, வேலைப்பாடுகளோடு காணப்படும் கம்பம்; இறந்து பட்ட வீரனைத் தேவமகளிர் விண்ணுலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் காட்சி; வீரன் விண்ணுலகு அடைந்ததைக் குறிப்பால் உணர்த்தும் சிவலிங்க வழிபாடு; நடுகல்லின் கீழ்ப்பகுதியில் “சதிப் பெண்ணை வணங்குகின்ற பெண்மக்கள். இந்தச் சதிக்கல்லில் சதிப்பெண் தன் கையில் பெருவிரலுக்கும் முன்விரலுக்கும் இடையில் எலுமிச்சம் பழமொன்றை ஏந்தியிருப்பது சிறப்பான கூறு.

சதிக்கற்களில் உள்ள உருவங்கள் உணர்த்தும் உள்ளுறைக் கருத்துகள்

சதிக்கற்களில் காணப்பெறும் புடைப்புச் சிற்ப உருவங்கள் பல கருத்துகளை உணர்த்துவதாக அமைகின்றன. நிலவு, கதிர், சிவலிங்கம் ஆகியவை சுவர்க்கம் என்னும் விண்ணுலகைக் குறிப்பன. பெண்ணின் கையில் உள்ள வளை, “சதிப்பெண்ணை வணங்குவோருக்கு அவள் அருளும் ஆசியைக்குறிக்கும்.

சேவூர் நடுகல்லும் சதிக்கல்லே

மேற்குறித்த செய்திகளின் அடிப்படையில், சேவூரில் காணப்படும் நடுகல், ஒரு சதிக்கல் என்பது தெளிவாகிறது. நடுகல்லில் மேற்பகுதியில் நிலவும், கதிரும் காணப்படுகின்றன. அதனை அடுத்து, இரு பெண்கள் சிவலிங்க வழிபாடு செய்யும் காட்சி உள்ளது. அதனை அடுத்து, வளை அணிந்த “சதிப்பெண்ணின் கை. வீரக்கை (HERO-HAND) என்னும் சதிக்கல்லின் உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டுள்ளதில் ஐயமில்லை. திப்புசுல்தான் காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சதிக்கல்லின் மூல நடுகல்லான அரியதொரு தொல்லியல் சின்னத்தை நாம் இழக்க நேர்ந்தது வருத்தமளித்தாலும், வியப்பை அளிக்காது. காரணம், தொல்லியல் சார்ந்த எவ்வளவோ எச்சங்களை அவ்ற்றின் அருமை அறியாதார் அழிப்பதும், அருமை அறிந்தவர் அவற்றை அழிவிலிருந்து காக்கும் வழியறியாது விழிப்பதும் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றனவே. தொல்லியல் துறையும், அரசும் அக்கறை கொள்ளவேண்டும்.


நன்றி –1 இணையம் வழி பார்த்த ஓர் ஆய்வுப்பதிவு.
        The  iconography of Sati: An Archaeological study of sati memorial
                    Pillars of Central Asia-by Ameeta Singh, Sarojini Naidu Govt. Girls
                    College, Bhopal.

               2    தமிழகத்தில் சதி-ஆய்வுக்கட்டுரை-சொ.சந்திரவாணன்.

               3    இணையத்தில் கிடைத்த படங்களுக்காக. 





து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.
  

வியாழன், 4 மே, 2017


திருநந்திக்கரைக் குடைவரை-வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு 
(THIRUNANTHIKKARAI  ROCK-CUT CAVE  VATTEZHUTHTHU INSCRIPTION)

திருவாங்கூர் தொல்லியல்துறை
     திருவாங்கூர் தொல்லியல் துறையினர், திருவாங்கூர் தொல்லியல் வரிசை என்னும் கல்வெட்டுத் தொகுப்பினை வெளியிட்டுள்ளனர். திருவாங்கூர் மாகாணத்துத் தொல்லியல் துறைத் தலைவராயிருந்த கே.வி. சுப்பிரமணிய ஐயர் பதிப்பித்த தொகுதி மூன்றில் வெளியாகியுள்ள திருநந்திக்கரைக் குடைவரைக் கல்வெட்டு, வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு என்னும் முறையில் ஈர்த்தது. அது பற்றிய ஒரு பகிர்வு இங்கே.  

திருநந்திக்கரைக் குடைவரை




         தற்போது இதன் அமைவிடம் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் தக்கலை அருகில். ஆனால், மேற்படி பதிப்பு நூலில், திருநந்திக்கரை, பத்மநாபபுரம் கோட்டம் கல்க்குளம் வட்டத்தில் இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குடைவரையின் நுழைவு வாயிலில் வலப்புறத்தில் கல்வெட்டு வெட்டப்பட்டுள்ளது. கல்வெட்டு வட்டெழுத்தில் தமிழ் மொழியில் அமைந்துள்ளது. இக்குடைவரைக்கோயிலின் பெயர் திருநந்திக்கரை பட்டாரர் கோயில் என்பதாகும். கோயிலில் ஒரு நந்தாவிளக்கு எரிப்பதற்காக ஒன்பது எருமைகள் கொடையளிக்கப்பட்டுளதைக் கல்வெட்டு தெரிவிக்கிறது. கொடையாளி, சித்தகுட்டி அம்பி ஆகிய ஐந்நூற்றுவ முத்தரையன். என்னும் ஒரு தலைவன். இவன் நாஞ்சிநாட்டு வேய்கோட்டுமலையைச் சேர்ந்தவன். கல்வெட்டில் உள்ள காலக்குறிப்பு, கறைக்கண்டீசுவரத்துக் கலங்கள் அழிக்கப்பட்ட ஆண்டு எனக் கூறுகிறது. ஆனால், இந்த நிகழ்வு எப்போது நிகழ்ந்தது எனத் தெரியவில்லை. கறைக்கண்டீசுவரம் என்பது இரணியல் வட்டத்தில் கடிகைப்பட்டினம் என்னும்  ஊரின் அருகில் அமைந்த ஒரு சிற்றூர். எழுத்தமைதியைக் கொண்டு, கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முற்பட்டதல்ல என வரையறுத்திருக்கிறார்கள்.

                   கல்வெட்டு - தொல்லியல் நூலில் உள்ளவாறு

கல்வெட்டின் பாடம்

 1 ஸ்வஸ்திஸ்ரீ கறைக்கண்
2  ட ஈச்வரத்துக் கலம
3  ற்ற யாண்டு திருநந்தி
4  க்கரை ட்டாரகர்க்கு
5  நாஞ்சிநாட்டு வெய்கோ
6  ட்டு மலையுடைய
7  சித்தகுட்டி அ
8  ம்பியாயின அஞ்ஞூ
9  ற்றுவ முத்தரையன்
10 நிசதம் உரிய் நெய்
11 எரிவதாக வைச்ச திரு
12 நந்தாவிளக்கு ஒன்று
13 க்கு வைச்ச சாவா மூவா எ
14 ருமை ஒன்பது இவை பெ
15 ருமக்களுக்குச் சமைஞ்(ச)
16 இடையன் ....... மங்கல
17  வன் வய்த்(தா)ன்

குறிப்பு :  சிவப்பு வண்ண எழுத்துகள் கிரந்தம்.

                                              கல்வெட்டு -  பார்வைப்படி


குறிப்புகள்

1 பட்டாரகர்
     பட்டாரகர் -  இது ஒரு சமற்கிருதச் சொல். “ப4ட1”   (Bhata),  “ப4ட்1ட1 (Bhatta)  ஆகிய இரு சொற்களைச் சமற்கிருத அகரமுதலி குறிக்கிறது. முதலாம் பட”  ஒரு போர்வீரனைக் குறிக்கும்; இரண்டாம் “பட்ட”  என்பது ஒரு எஜமானன், சிரந்த அந்தணன் ஆகிய இரு பொருள் தரும். இதேபோல், பட்டாரக(ர்) (“Bhattaraka”)   என்னும் சொல் மதிப்புக்குரியவர், தேவர்களின் தேவர் என இரு பொருளைக் குறிப்பதாக அகரமுதலி சுட்டுகிறது. கல்வேட்டுகளில், இச்சொல் கடவுளைக் குறிக்கவும்  சமண அறிஞர்களைக் குறிக்கவும் பயன்படுகிறது. (கொங்கு நாட்டு உடுமலை அருகேயுள்ள ஐவர்மலைக் கல்வெட்டில் “குணவீரக்குரவடிகள் மாணாக்கர் சாந்திவீரக் குரவர் திருவயிரை பாரிச்வ படாரரையும் இயக்கி அவ்வைகளையும் புதுக்கிஎன்று குறிக்கப்பெறுவதைக் காண்க.) பெரும்பாலும் “பட்டார(ர்)”  என்பதாகவே “கஎழுத்து நீங்கிய நிலையில் - கல்வெட்டுகளில் பயில்கிறது. “பட்டாரிக  “Bhattarika” என்பது பட்டாரக”  என்பதன் பெண்பாற்பெயர். எனவே, பெண் தெய்வத்தையும், பெண் அறிஞரையும் (பெண் துறவி?) குறிக்கும். பெண்தெய்வத்தைக் குறிக்கும் இப்பெயர், படாரி, பிடாரி எனத் திரிந்து ஒலிக்கும். சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில் கொற்றவை அல்லது அம்மன் கோயில்களில் உள்ள பெண் தெய்வம் பிடாரி என்றே வழங்கப்பட்டது. நிலக்கொடை தொடர்பான சோழர் கல்வெட்டுகளில், நிலத்தின் எல்லைகளைக் குறிப்பிடும்போது பல இடங்களில் “பிடாரி கோயில்  என்னும் தொடரைக் காணலாம். கொற்றவை என்பவள் கடுஞ்சினத்தையும் வீரத்தையும் கொண்ட பெண்தெய்வம் என்பதால், நம் வீடுகளில் பெண் குழந்தைகள் வன்மையான ஓர் இயல்பை, போக்கை வெளிப்படுத்தும்போது, அவர்களைப் பிடாரிஎனத்திட்டுவதைக் காண்கிறோம். இங்கே, நமது கல்வெட்டில் இறைவனின் பெயர் திருநந்திக்கரை பட்டாரகர் என்றே குறிப்பிடப்பெறுகிறது.

2. நாஞ்சிநாடு
          நாஞ்சில் நாடு என்பது இக்கல்வெட்டில் நாஞ்சிநாடு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. கி.பி.800 முதல் கி.பி. 1300 வரையிலான காலகட்டத்தில், கல்வெட்டுகளில் நாஞ்சில் நாடு பற்றிய குறிப்புகள் உள. இன்றும் நாஞ்சில் நாடு என்னும் வழக்கு உள்ளது. நாகர்கோயில் பகுதியே நாஞ்சில் நாடு. திருவாங்கூர் அரசின் கீழ் இருந்த நாடு.

3 வெய்கோட்டுமலை/வேய்கோட்டுமலை
   ல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பெறும் வேய்கோட்டுமலை தற்போது எந்த மலையைக்குறிக்கும் எனத்தெரியவில்லை

4 அஞ்ஞூற்றுவ முத்தரையன்
      பண்டு இருந்த வணிகக் குழுக்களில் ஐந்நூற்றுவர் என்பவரும் ஒரு பிரிவினர். கொடையாளியின் இயற்பெயர் சித்தகுட்டி அம்பி என்பதாகும். இவன் ஐந்நூற்றுவர் வணிகப் பிரிவைச் சேர்ந்தவன். முத்தரையன் என்னும் சிறப்புப் பெயருடைய ஒரு தலைவன் எனத்தெரிகிறது. ஐந்நூற்றுவர் என்பது கல்வெட்டுகளில் சற்றே திரிந்து அஞ்ஞூற்றுவர் எனப் பயின்று வருவதைக் காண்கிறோம்.

5 சாவா மூவா எருமை
     கோயிலில் நந்தாவிளக்கு எரிக்கக் கொடையாகத் தொண்ணூறு ஆடுகளைக் கொடுப்பது பெரும்பாலும் கல்வெட்டுகளில் காண்கின்ற ஒன்று. ஒரு சில கல்வெட்டுகளில், பசுக்கள் கொடையும் காணப்படுகிறது. எருமை கொடையாக அளிக்கப்படுவது குறைவு. இக்கல்வெட்டில், ஒன்பது எருமை கொடையளிக்கப்படுகிறது. ஒருவேளை, நாஞ்சில் நாட்டுப்பகுதியில் எருமைகள் நிறைய இருந்திருக்கலாம். சாவா மூவா என்பது கொடையளிக்கப்பட்ட எருமைகளின் எண்ணிக்கையான ஒன்பது, தொடர்ந்து மாற்றமின்றி இருக்கும் என்பதன் குறிப்பாகும். தொடக்கத்தில் கொடுக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை, சாவினால் குறையும். தொடக்கத்தில் உள்ள கன்றுகள் மூப்படையும். ஆனாலும், காலப்போக்கில், புதிதாகப் பிறக்கும் கன்றுகளின் எண்ணிக்கையால் சாவும் மூப்பும் ஈடு செய்யப்பெற்று தொடக்க எண்ணிக்கை குறையாமல் இருப்பதை ”சாவா மூவா” என்பது சுட்டும்.

6 இடையன் மங்கலவன்
      கோயிலில் விளக்கெரிக்கக் கொடுக்கப்படும் ஆடுகள், எருமைகள் ஆகியவை, கோயில் சார்பாக, ஊர்ச்சபையினர் நியமித்த இடையர்களுக்கு வழங்கப்படும். இடையர்கள், இவற்றைத் தம் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு, கோயிலுக்கு நிசதம் (நாள்தோறும்) உரி நெய் அளிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கிறார்கள். உரி என்பது முகத்தலளவைக் குறியீடு. சென்ற நூற்றாண்டு வரை சொல் வழக்கிலிருந்த படி என்னும் அளவில் அரைப்பங்கு உரியாகும். ஆழாக்கு என்பது ஒரு சிறிய அளவு.

இரண்டு ஆழாக்கு = ஓர் உழக்கு                    
இரண்டு உழக்கு = ஓர் உரி
இரண்டு உரி = ஒரு நாழி (படி)

கல்வெட்டில், இடையனின் பெயராக மங்கலவன் பவித்திரன் எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இதில், பவித்திரன் என்ற பாடம் உறுதியில்லை எனக் கருதுகிறேன். காரணம் இறுதி வரியின் மூன்றாம் நான்காம் ஐந்தாம் எழுத்துகள் “வ”, “ய்”, “த்”  என உள்ளன. இறுதி எழுத்து “ன்”.  எனவே, ”வய்த்(தா)ன்”  என்ற பாடம் சரியாகத் தோன்றுகிறது.. கல்வெட்டின் பதினாறாம் வரியில், இடையன் என்னும் சொல்லுக்கும், மங்கல என்னும் சொல்லுக்கும் இடையில் “வெ” , “ன்”  என்னும் எழுத்துகள் காணப்படுகின்றன. அவை இடையனின் இயற்பெயரைக் குறிக்கும் எழுத்துகள் ஆகலாம். 
பாட பேதம் கீழ்வருமாறு :

16 இடையன் வெ - - ன் மங்கல
17. வன் வய்த்(தா)ன்


7 கிரந்த எழுத்துகள்
      கல்வெட்டில் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் கிரந்த எழுத்துகள் உள்ளன. முதல் வரியில் முதற்சொல் “ஸ்வஸ்திஸ்ரீ”  முழுதும் கிரந்த எழுத்துகளே. நான்காம் வரியில், பட்டாரகர் என்னும் சொல்லின் முதல் எழுத்து கிரந்தம்.

8 எழுத்துகளின் அமைதி/வடிவம்
       வளர்ச்சியுற்று நிலைபெற்ற வட்டெழுத்துகளின் பொது வடிவம், சில எழுத்துகளில் இக்கல்வெட்டில் மாற்றம் பெற்றுள்ளது. அவை , ”,  “ன ஆகிய மூன்று எழுத்துகள். மூன்றிலுமே, எழுத்துகளின் கோடுகள் இடைவெளியின்றி மூடப்பட்டுள்ளன. கீழே தந்துள்ள படத்தின் உதவிகொண்டு இது விளக்கம்  பெறும். லைஎன்னும் எழுத்து, இன்றுள்ள வடிவத்திலிருந்து முற்றும் மாறுபட்டுக் காணப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது. மூன்றாம் வரியில் “ணஎழுத்தும் வடிவத்தில் சற்றே மாற்றம் கொண்டுள்ளது. “ஞ”, “ஞூ” எழுத்துகளும் மாற்றம் கொண்டுள்ளன. 



  



குறிப்பு:  குடைவரையின் ஒளிப்படங்கள் இணையத்திலிருந்து எடுத்தவை.
 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.


திங்கள், 24 ஏப்ரல், 2017

உடுமலை அருகே தொல்லியல் தடயங்கள்
சிறியதொரு வரலாற்றுப்பயணம்


முன்னுரை

     கோவையில் இயங்கும் வாணவராயர் அறக்கட்டளையினர் மாதந்தோறும் கோவையைச் சுற்றிலுமுள்ள கொங்குப்பகுதியில் ஆங்காங்கே அமைந்துள்ள, தொல்லியல் தடயங்களைக் கொண்டுள்ள இடங்களுக்கு வரலாற்றுப் பயணமாக அழைத்துச் சென்று வரலாறு, தொல்லியல் பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகின்றனர். அவ்வகையில், 26-03-2017 ஞாயிறன்று, உடுமலை வட்டாரத்தில் சில இடங்களூக்குப் பயணமானோம். அது பற்றிய பதிவும் பகிர்வும் இங்கே. 

காசிலிங்கம்பாளையம்-பெருங்கற் சின்னங்கள்

      தொல்லியலில், வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தைப் பெருங்கற் காலம் என்று வழங்குவர். ஆங்கிலத்தில், MEGA LITHIC PERIOD  எனக் குறிப்பிடப்படும். (MEGA=பெரும்; LITH=கல்) பெயருக்கேற்றவாறு, பெருங்கற்களைக்கொண்டு நினைவுச் சின்னங்களை அக்கால மக்கள் உருவாக்கினர். அது போன்ற பெருங்கற் சின்னங்களைக் கொண்டுள்ள ஓர் இடம்தான் காசிலிங்கம்பாளையம் என்னும் சிற்றூர்.  பல்லடம்-உடுமலைச் சாலையிலிருக்கும் ஜல்லிப்பட்டி என்னும் ஊரின் கிழக்கே பிரியும் ஒரு சாலையில் பயணம் செய்தால் முதலில் வருவது அய்யநாயக்கன் பாளையம். அதை அடுத்துள்ள ஊர் காசிலிங்கம்பாளையம்.

கல் வட்டம்

      காசிலிங்கம்பாளையத்தில் நாங்கள் பார்த்த பெருங்கற் சின்னம் என்பது, தொல்லியலார் குறிப்பிடும் கல் வட்டம் ஆகும். ஆங்கிலத்தில், CAIRN CIRCLE  எனக் குறிப்பிடப்பெறும் கல்வட்டம்,  இறந்தவர்களின் புதைவிடச்  சின்னங்களாகும். உருண்டையான வடிவத்தில் அமைந்த பெரும் பெருங் கற்களை ஒரு பரப்பில் வட்டமாக அடுக்கி வைத்து எழுப்பப்பட்ட நினைவுச் சின்னம். இந்த வட்டத்தின் நடுப்பகுதிதான் புதைவிடத்தைக் குறிக்கும் பகுதி. புதைவிடம் என்றதும், இறந்தவர்களின் உடலை அங்கு புதைத்திருப்பதாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. தமிழ் இலக்கியங்களோடு தொடர்புள்ள, சங்க காலம் என்று நாம் குறிப்பிடும் காலம், கி.மு. 500 வரையுள்ள பண்டைக்காலம் என்று சான்றுகளோடு நிறுவப்பட்டுள்ளது. தேனி மாவட்டம் புலிமான்கோம்பை என்னும் இடத்தில் கிடைத்துள்ள ஒரு நடுகல்லில் பொறிக்கப்பட்ட தமிழி எழுத்துகளின் அடிப்படையில் இக்கருத்து ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்துக்கு முன்னர் உள்ள காலத்தைத் தான் பெருங்கற்காலம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

                              கல்வட்டங்கள்












      காட்டு வாழ்க்கை வாழ்ந்துவந்த மக்கள், வேளாண்மை வாழ்க்கையைத் தொடங்கியதும், கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபட்டு ஆங்காங்கே கால்நடைப்பட்டிகளை அமைத்துக் கொண்டு, ஓரிடம் விட்டு ஓரிடம் என்ற முறையில், இடம் பெயர்ந்து வாழும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். இந்த இடப் பெயர்தலை ஆங்கிலத்தில் நொமாடிக்”  ( NOMADIC )  என்று குறிப்பிடுவர். வேளாண்மை வளர்ச்சியுற்ற காலத்து, மக்கள் இடம் பெயர்தலை விடுத்து ஓரிடத்தே நிலையாக வாழத் தலைப்பட்டனர். ஊர் உருவாக்கமும் நிகழ்ந்தது. இந்த இடத்தில், வேளாண்மையை அறிமுகப்படுத்தியவர்கள் மகளிரே என்னும் கருத்தை இங்கு குறிப்பிடவேண்டியுள்ளது. காட்டு வாழ்க்கையில், ஆண்மக்கள் வேட்டைக்குச் சென்றதும், பெண்கள் காட்டுப்பகுதிகளில் இயற்கையாய்க் கிடைக்கும் உணவுப்பொருள் தேடலின்போது வேளாண்மையின் அடிபடைக்கூறுகளைத் தெரிந்துகொண்டனர். இது உலகம் முழுவதும் நிகழ்ந்த ஒன்று.

      ஊர் வாழ்க்கையில், இறந்தவர்களைப் புதைக்கும் மரபு தோன்றியது. முழு உடலைப் புதைக்கவில்லை. இறந்தவரின் உடலை ஊருக்குப் புறத்தே ஆங்காங்கே  எறிந்தனர். இயற்கையாகவும், கழுகு போன்ற பறவைகளும் மற்ற சில விலங்குகளும் தின்றும், அழிந்துபோகவிடுவர். சில நாள்கள் அல்லது மாதம் கழித்து, எஞ்சியுள்ள எலும்புகளை முதுமக்கள் தாழிகளிலோ, அல்லது கற்களைக்கொண்டு அமைத்த சிறு அறைகளிலோ வைத்துப் புதைத்து மூடி விடுவர். இறந்தவர்கள் பயன்படுத்திய பொருள்களை உள்ளே வைத்துவிடுவர். பண்டு, இறந்தவர்கள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவர் என்றும், ஆவியாக வந்துசெல்வர் என்றும், இறந்தும் அவர்கள் ஊர் மக்களைக் காப்பதாகவும், மழை, மண் விளைவு போன்ற வளங்கள் நல்குவதாகவும் மக்களிடையே ஒரு நம்பிக்கை நிலவியது. புதைவிடங்களை அடையாளப்படுத்தும் முகத்தான், அதைச் சுற்றிலும் பெரும் உருண்டைக் கற்களை வட்டமாக அடுக்கிவைத்துப் பாதுகாத்தனர். ஊர் என்றால், அதற்கு ஒரு தலைவன் உண்டே. ஊர்த்தலைவனின் புதைவிடத்து நினைவுக்கல் மிகப் பெரிதாயிருக்கும். கற்களை வட்டமாக அடுக்கிவைக்காமல், நெடியதொரு கல்லைச் செங்குத்தாக் நிறுத்திவைப்பர். இதை நெடுநிலை நடுகல் என்பர். (பின்னர், கட்டுரையின் ஒரு பகுதியில் நெடுநிலை நடுகல்லைப் பற்றிய செய்தியைக் காணலாம்.)


      காசிலிங்கம்பாளையத்தில், நாங்கள் பார்த்த கல்வட்டங்கள் இருந்த பகுதி ஒரு பெரிய பரப்பு. நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், நம் பயணத்தில் பங்குகொண்ட வரலாற்று ஆர்வலர் சதாசிவம், இந்த இடத்தை முதலில் கண்டறிந்தபோது, இப்பகுதியில் எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட கல்வட்டங்கள் இருந்துள்ளன. தற்போது, நாங்கள் பார்க்கையில், இருபது அல்லது இருபத்தைந்து கல்வட்டங்கள் இருக்கக் கூடும். அவையும், முழு வட்டங்கள் என்பதாகத் தோற்றம் கொண்டிருக்கவில்லை. கற்கள் பலவாறு சிதறுண்டு போயின. ஊர் மக்கள் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட வேளாண் நிலமாக்கும் முயற்சியில், நூற்றுக் கணக்கான உருண்டைக்கற்கள் புரட்டியெறியப்பட்டு, ஓரங்களில் ஒதுக்கப்பட்டு, கல்வட்டங்கள் ஊனமாயின. ஓரிரு இடங்களில், உருண்டைக் கற்களை வட்டமாக அடுக்குவதற்கு மாற்றாக, புதைவிடத்தை அடையாளப்படுத்த, கற்களைக் குவியலாக அடுக்கிய அமைப்புகள் காணப்படுகின்றன. இவை கற்குவை எனப்படும்.

      பெருங்கற் சின்னங்கள் இருக்கும் இடங்கள் பெரும்பாலும் பள்ளமான நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி அல்லது  ஆற்றுப்பகுதியை ஒட்டியுள்ள வாழ்விடத்துக்கருகில் காணப்படும். இங்கே காசிலிங்கம்பாளையத்துக்கருகிலும் நீரோடிய பள்ளம் காணப்படுகிறது. அமராவதி ஆற்றின் துணையாறான உப்பாறு அணித்துள்ளது எனத்தெரிகிறது.

மன்று (மன்றம்)

      காசிலிங்கம்பாளையத்திலிருந்து திரும்பும் வழியில், அம்மன் கோயிலின் முன்புறம் அரசு, வேம்பு ஆகிய இரு மரங்களை நடுவில் இருத்திக் கட்டப்பெற்ற ஓர் அழகிய மேடையைப் பார்த்தோம். பயணத்துக்குத் தலைமையேற்ற முனைவர் இரா.ஜெகதீசன் அவர்கள், இந்த மேடை சங்க காலத்து “மன்று”   என்னும் கருத்தை நினைவூட்டுவதாகக் குறிப்பிட்டார். சங்ககால மக்கள் வாழ்க்கையில், ஊரின் நடுவில் மக்கள் கூடிப்பேசுவது வழக்கமாக இருந்துள்ளது. இவ்வாறு கூடுவதும், கூடும் இடமும் மன்றம் (மன்று) எனப்பட்டது. இம்மன்றங்களில் ஊர்ப் பெரியோர் கூடி மக்களிடையே நிகழ்ந்த வழக்குகளைத் தீர்க்கும் பணி நடத்தினர் என்று இலக்கியங்கள் வாயிலாக அறிகிறோம். அது போன்றதொரு மன்று, இங்கே நேரில் காட்சியளித்தது.  மன்றத்தைப்பற்றிப் புறநானூறும் குறிப்பிடுகிறது.

                                  மன்று


மன்ற வேம்பின் ஒண்பூ உறைப்ப
                        -புறம்.371.

இதிலிருந்து, மன்றத்து மேடை வேப்ப மரத்தின் கீழ் இருந்ததாக அறிகிறோம். நாம் நேரில் பார்த்த இந்த மன்றமும் வேப்பமரத்தடியிலேயே இருந்தது. கூடுதலாக அரச மரமும் இணைந்திருந்தது ஒரு சிறப்பு. கல்வெட்டுகளில், குறிப்பாகச் சோழர்காலக் கல்வெட்டுகளில் “தெண்டக் குற்றம்”  என்றும் “குற்றத்தெண்டம்”  என்றும் குறிப்புகள் உள்ளன. ஊர் மக்களில் குற்றம் இழைத்தவர்க்கு மன்றங்களில் தண்டனை தருவதும், குற்றத்துக்காகச் செலுத்தும் பணமும் குற்றத்தெண்டம் எனப்படும். சங்க கால மன்றம், சோழர் காலத்தில் கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டிலும் செயல்பட்டு வந்ததைக் காண்கிறோம். 

வெற்றிலைக்கார சாமி
      


      ஊர் மன்றத்தைப் பார்த்துவிட்டு சிறிது தொலைவு சென்றதும், மற்றொரு மரத்தடி மேடையில் சில முதியோர் கூடியிருந்ததைப் பார்த்தோம். மேடையில் ஒரு பழஞ்சிற்பம் காணப்பட்டது. அது பற்றி அவர்களிடம் கேட்டபோது, அது வெற்றிலைக்காரசாமி என்றார்கள். அது ஒரு நினைவுக்கல் போன்றே காணப்பட்டது. சிலையின்மீது தொடர்ந்து எண்ணெய் பூசப்பட்டு வருவதால் வடிவமைப்பு நுண்மையாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், ஓர் ஆண் சிற்பம் என்பதும், அதன் இடது தோள்ப்பகுதியில் வில் போன்ற பொருளும், இடையில் குறுவாளும் இருப்பது புலப்பட்டது. தலை முடி, இடதுபுறமாக்க் கொண்டை அமைப்பில் இருந்தது. ஒரு நடுகல்லாக இருக்கக் கூடும்.

மெட்ராத்தி-மாலக்கோயில்

      அடுத்து நாங்கள் சென்ற ஊர் மெட்ராத்தி. பல்லடம்-உடுமலைச் சாலையில் குடிமங்கலத்திலிருந்து கிழக்கே பிரியும் சாலையில், துங்காவி என்னும் ஊரைக் கடந்த பின்னர் உள்ள ஊர் மெட்ராத்தி. மெட்ராத்தியில், தென்னந்தோப்புகளின் சூழலில், மாலக்கோயில் என்றழைக்கப்படும் ஒரு கோயில் உள்ளது.

                             மாலக்கோயில்-முகப்பு


நாளிதழ்ச் செய்தி

      இக்கோயிலைப்பற்றி 2015-ஆம் ஆண்டு தினமலர் நாளிதழில் ஒரு செய்தி வெளியானது. அதில், மெட்ராத்தி ஜமீனைச் சேர்ந்த முன்னோர்கள், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு எழுப்பிய நினைவுச் சின்னம் இது என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மரத்தாலான இந்த சதுரத்தூணில் பன்னிரண்டு படிநிலைகளில் சிற்பங்களை அமைத்திருக்கிறார்கள். வீரர்களின் உருவங்கள், போரிடும் காட்சிகள், வரிசையாக நிற்கும் பெண்களின் உருவங்கள், குதிரை வீரர்களின் உருவங்கள், மாடுகளின் உருவங்கள், சிவலிங்கம், குழலூதும் கண்ணன் எனப் பல்வேறு உருவங்கள் தூணின் நான்கு புறங்களிலும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. போரில் இறந்தவர்கள் நினைவாக அல்லது போர் நிகழ்ந்ததைக் குறிப்பிடும் வகையில் இந்த நினைவுத்தூண் அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். இக்கோயில் மெட்ராத்தி ஜமீனைச் சேர்ந்தவர்களின் குலதெய்வக்கோவிலாக் விளங்குகிறது. ஒவ்வொரு அமாவாசை நாளன்றும் ஜமீனைச் சேர்ந்தவர்கள் இங்கு வந்து வழிபடுகிறார்கள். ஜமீன் குடும்பங்களில் இறப்பவர்கள் கோவில் அருகில் அடக்கம் செய்யப்படுகிறார்கள்.

கோயிலின் வரலாற்றுப் பின்னணி
கர்னல் காலின் மெக்கன்சி
      மேலே, நாளிதழ்ச் செய்தியில் பொதுவான செய்திகள் குறிப்பிடப்பட்டாலும், வரலாற்றுப் பின்னணியில் வேறு செய்திகள் உள்ளன. மெட்ராத்தி, ஒரு பாளையக்காரர்களுடைய ஊர். ஸ்காட்லாந்து”  நாட்டைச் சேர்ந்த காலின் மெக்கன்சி (1754-1821) கி.பி. 1783 - இல் இந்தியாவிற்கு வருகை தந்தார்.  கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஒரு பொறியியல் பிரிவின் பணியாளராகப் பணியாற்றிய இவர்,.  பழங்கணக்குகள், இந்திய வரலாறுகள், கீழ்த்திசை மொழிகள் ஆகியவற்றில் மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளவராக இருந்தார்.  அவர் ஏராளமான சுவடிகள், வரை படங்கள், நாணயங்கள் ஆகியவற்றைச் சேகரித்தார்.  தமிழ் நாடு தொடர்பானது மட்டுமல்லாமது சிலோன், சாவா ஆகிய பகுதிகள் தொடர்பாகவும்  அவருடைய தொகுப்புகள் இருந்தன.  அவர், பாளையக்காரர் பற்றி எழுதியுள்ள நூலில், மெட்ராத்தி நினைவுச் சின்னம் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. மெட்ராத்தி பாளையக்காரர்கள், தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சியின்போது, வட இந்தியாவில் ஒரு பகுதியின் ஆட்சியாளர்களாய் இருந்தவர்கள். அவர்களிடம் தில்லி சுல்தான்கள் பெண் கேட்டுள்ளனர். சுல்தான்களுக்கு அஞ்சி, மெட்ராத்தி முன்னோர்கள் விசய நகரப் பேரரசர் கிருஷ்ணதேவ ராயரிடம் அடைக்கலம் நாடினர். அவர்களுடைய பின்னணி, திறமைகளைக் கிருஷ்ணதேவராயர் கண்டு பாராட்டி ஆதரவு கொடுத்துச் சிறிதுகாலம் தம்முடன் இருத்திக்கொண்டார். பின்னர், அவர்களுக்கு மெட்ராத்திப் பகுதியை ஒதுக்குப் பாளையக்காரர்களாக ஆட்சிப்பொறுப்பை அளித்தார். இராயர் காலத்தில் இந்த ஊர், புது ஊராக உருவாக்கப்பட்டது. ஊரின் பெயர் தெலுங்குச் சாயலுடன் இருப்பதைக் காணலாம். மெட்ராத்தி பாளையக்காரர்கள் கம்பளத்து நாயக்கர் குலத்தினர் ஆவர். தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சியின்போது, இந்துக்கள் வடக்கிலிருந்து தெற்கில் இடம் பெயர்ந்து வந்துள்ளனர் என்ற வரலாற்றுச் செய்தியும், கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் நிறையப்பேர், பாளையக்காரர்கள் என்னும் நாயக்கர்கள் உருவாக்கப்பட்டார்கள் என்ற வரலாற்றுச் செய்தியும் அறியப்படுகின்றன. இவர்கள் படைகளுடன் கூடிய ஆட்சித்தலைவர்கள்; இராயரின்கீழ் கட்டுப்பட்டு, இராயருக்கு வரி செலுத்தவும், இராயருக்கு வேண்டும்போது படையுதவி தரவும் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டவர்கள். இராயரின் ஆட்சி நிருவாக வரலாற்றில் இதை “நாயக்கத்தனம் என்று குறிப்பிடுவர். எனவே, நாயக்கர் என்போர் ஒரு சாதியினர் அல்லர் என்பது பெறப்படும்.

நடுகல்-விஜயநகரர் பாணி (தெலுங்கர் மரபு)

                                                                           அடுக்கு நிலைத் தூண் நடுகல் 


      பல அடுக்கு நிலைகளைக்கொண்ட நெடிதுயர்ந்த தூண் வடிவிலான நடுகல் அமைப்பு தமிழகத்தில் இல்லை. இவ்வகை நடுகல் தெலுங்கர் மரபு. தெலுங்கரான பாளையக்காரர்களின் காலத்தில்தான் இவ்வகை நடுகற்கள் தமிழகத்துக்கு அறிமுகமாயின. இவ்வகை நடுகல் பண்பாடு ஆந்திரத்திலும் கருநாடகத்திலும் உண்டு. ஆனால், கருநாடகத்தில், மூன்று அடுக்குகளுக்கு மிகாது. முதல் அடுக்கில் வீர மரணம் எய்திய வீரனின் உருவம் (வீரச்செயலும் இடம் பெறுவதுண்டு), இரண்டாவது அடுக்கில், வீரனுடன் சதி”  என்னும் உடன்கட்டை ஏறி உயிர் நீத்த அவனது மனைவி (தேவ மகளிர் அவளை மேலுலகுக்கு அழைத்துச் செல்வது போன்ற காட்சி), மூன்றாம் அடுக்கில் மேலுலகம் சென்ற வீரன் சிவலிங்கத்தை வணங்கும் காட்சி ஆகியவை சிற்பங்களாக வடிக்கப்படும். இது கன்னட மரபு.  இது கங்கர்களின் ஆட்சித் தாக்கத்தால் தமிழகம் வந்தது. தெலுங்கு மரபுள்ள தூண் நடுகற்கள், உடுமலை-பொள்ளாச்சிப் பகுதியில் கோட்டமங்கலம், சிஞ்சுவாடி, மெட்ராத்தி ஆகிய மூன்று ஊர்களில் காணலாம்.

தூண் சிற்பங்கள்

      பன்னிரண்டு அடுக்கு நிலைகளைக் கொண்ட இத்தூண் நடுகல்லில் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் போர் வீரர்களின் வரிசை, பெண்களின் வரிசை, போர்க்காட்சிகள் எனப்  பல்வேறு சிற்பங்கள் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. கோட்டமங்கலம், சிஞ்சுவாடி  ஆகிய ஊர்களில் உள்ள தூண் நடுகற்கள் கற்களால் ஆனவை. ஆனால், இங்குள்ளது, மரத்தால் ஆனது என்பது சிறப்பு. மரத்தால் ஆனது என்றாலும், சிதைவுகளின்றி நல்ல நிலையில் காணப்படுகிறது. காலம் காலமாக இதன் மேல் எண்ணெய்ப் பூச்சு பூசப்படுவதால் சிதைவு ஏற்படவில்லை எனலாம். தூணின் உச்சியில், சிவலிங்கம், நந்தி  ஆகிய சைவத்தின் உருவங்களும், சங்கு சக்கரத்துடன் கூடிய குழலூதும் கண்ணன் உருவமும் ஒருசேரக் காணப்படுவது, சமயப் பொறையைக் குறிக்கும் எனலாம். கொங்குப்பகுதி பல நூறு ஆண்டுகளாகக் கொங்குச்சோழர் ஆட்சியில் இருந்தது. சோழர் சைவ சமயத்தைப் பேணினர். எனவே, மக்களும் சைவம் சார்ந்திருந்தனர். இந்நிலையில், விஜய நகரர்-பாளையக்காரர் ஆட்சியில், அரசு வைணவம் சார்ந்திருந்தாலும் மக்களின் போக்குக்கு இடையூறு நேராவண்ணம் வைணவத்தைச் சைவத்தோடு இணைத்தே வளர்த்தனர் எனலாம். எனவேதான், இந்த நடுகல்லில், வீரன் மேலுலகம் அல்லது சிவபதவி அடைந்தான் எனக் குறிக்க நடுகல்லில் சிவலிங்கமும் நந்தியும், வைகுண்ட பதவியை நினைவூடும் வகையில் கண்ணனும் சிற்பங்களாக வடிக்கப்பட்டுள்ளன.  மக்களை மன்னன் பக்கம் திருப்பும் முயற்சி எனலாம். மெட்ராத்தி தூண் நடுகல், போரில் இரந்த அனைத்து வீரர்களுக்குமான ஒரு நினைவுச் சின்னமாக விளங்குகிறது.

                     சைவம்-வைணவம் இணைந்த சிற்பம்

                                                      வீரனும் புலியும்


                                                       வீரனும் பன்றியும்


                                                 


நெடுநிலை நடுகல்-நாட்டுக்கல்பாளையம்



      அடுத்து நாங்கள் சென்ற ஊர் நாட்டுக்கல்பாளையம். பொள்ளாச்சி-தாராபுரம் சாலையில் காரத்தொழு என்னும் ஊரிலிருந்து பிரியும் சாலையில் அமைந்துள்ள சிற்றூர் நாட்டுக்கல்பாளையம். இங்கே, பெருங்கற்காலத்து நினைவுச் சின்னங்களுள் ஒன்றான நெடுநிலை நடுகல் ஒன்று உள்ளது. இதனை ஆங்கிலத்தில் (MENHIR)  என்று குறிப்பிடுவர். பதினைந்திலிருந்து இருபது அடிகள் உயரத்தில் நெடியதாய் செங்குத்தாக நிற்கும் ஒரு பலகைக்கல். அடிப்புறத்தே அகலமாகத் தொடங்கி, உயரம் செல்லச் செல்லக் குறுகி முடியும் ஒரு கல். ஒரு தலைவனுக்கு எழுப்பப்பட்ட நினைவுக்கல். 

கோட்டமங்கலம்-கல்திட்டைகள்

                            கல்திட்டை-1


                                                              கல்திட்டை-1

                                                               கல்திட்டை-2

                                                               கல்திட்டை-2

      நெடுநிலை நடுகல் பார்த்தபின்னர், அடுத்து நாங்கள் சென்ற ஊர் கோட்டமங்கலம். அக்கு, தார்ச் சாலையிலிருந்து ஒரு கல் தொலைவில் புன்செய் நிலத்திடையே காணப்பட்டவை இரு கல்திட்டைகள். பெருங்கற்கால நினைவுச் சின்னங்களுள் இதுவும் ஒரு வகை. ஆங்கிலத்தில்DOLMENஎனக் குறிப்பிடுவர். பெரும் பெரும் பலகைக் கற்களை வீடு போல இணைத்த ஓர் அமைப்பு. செவ்வக வடிவிலானது. முன்புறம் சிறிய அளவிலான இரண்டு பலகைக் கற்கள் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. இவற்றின் இடையில் வீட்டின் நுழைவாயில் போன்று இடைவெளி. நேர் பின்புறம் ஒரு ஒற்றைக் கல் பலகை. இவ்விரண்டு அமைப்பும் செவ்வகத்தின் அகலப் பக்கங்கள். செவ்வகத்தின் நீளப்பக்கங்கள் இரண்டிலும் இரண்டு நீளமான பெரிய பலகைக் கற்கள். இவற்றின் மேலே கூரைப்பகுதியில், ஆமையின் முதுகில் காணப்படும் ஓடு போன்றதொரு மிகப்பெரிய பலகைக் கல். செவ்வகப் பரப்பை முழுதும் மூடுகின்ற வகையில் மூடுகல். உள்ளே காணப்படும் அறை போன்ற இடம், கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் குறிப்பிட்டவாறு, இறந்தவர் எலும்புகள், பயன்படுத்திய பொருள்கள் ஆகியவற்றை வைத்து வழிபடும் இடம். இக்கல்திட்டையை அடுத்து அருகிலேயே மற்றொரு கல்திட்டை இருந்தது. இதில், மூடுபலகைக் கல்லில் ஒரு பெரிய வட்டமான துளை காணப்படுகிறது.

கொங்கல்நகரத்தில் ஒரு நெடுநிலை நடுகல்




      அடுத்து நாங்கள் பயணப்பட்டது கொங்கல் நகரம் என்னும் ஊருக்கு. மீண்டும் ஒரு நெடுநிலை நடுகல்லைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு அங்கு கிடைத்தது. முன்பு பார்த்த நெடுஙகல்லைவிட அளவில் பெரியது. அண்ணாந்து பார்க்கும் வகையில், ஏறத்தாழ இருபது இருபத்தைந்து அடிகள் உயரம் கொண்ட தோற்றத்தை உடையது. ஒரு வேப்பமரம் அதை ஒட்டியவாறு வளர்ந்துள்ள நிலையில், சற்றுக்காலத்தில் மரம் பெரிதாக வளர்ந்து நடுகல்லைச் சாய்த்துவிடும் சூழ்நிலை காணப்படுகிறது. தவிர கல்லின் உச்சிக் கருகிலிருந்து கீழ்நோக்கி வரும் இடைப்பகுதி வரையிலும் கல்லின் பரப்பில் ஆங்காங்கே வெடிப்புப் போன்ற கோடுகள் உள்ளன. கல் சரிய நேருமெனில் மேல்பகுதி உடைவது திண்ணம். அதற்கேற்றவாறு, நடுகல்லின் அடிப்பகுதி அகலமாகவும், மேலே செல்லச் செல்ல அகலம் குறைந்தும் வலுவின்றிக் காணப்படுகிறது.

சோமவாரப்பட்டி-அமரபுயங்கரீசுவரர் கோவில்



      பயணத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் நாங்கள் பார்த்தது சோமவாரப்பட்டி என்னும் ஊரில் இருக்கும் அமரபுயங்கர ஈசுவரர் கோவில். இவ்வூரின் பழம்பெயர் அமரபுயங்கரபுரம் என்பதாகும். பழக்காலத்தில் வணிக நகரமாக இருந்துள்ளது. பெருவழியின் அருகில் அமைந்த ஊர். தென்கொங்குப்பகுதியை ஆண்ட வீரகேரள அரசருள் இரண்டாமவனான அமரபுயங்கன் என்பவனின் பேரால் அமைந்த நகரம். (வடகொங்குப்பகுதியைக் கொங்குச் சோழர்கள் ஆண்டுவந்தார்கள்.) இவனது ஆட்சிக்காலம் கி.பி. 967-990. இவன் முதலாம் இராசராச்னை எதிர்த்துப் போரிட்டுத் தோற்றவன். இராசராசனிடம் அடிபணியவே, இராசராசன் இவனை மீண்டும் ஆட்சியில் இருத்தி இறை செலுத்தச் செய்தான். இங்குள்ள கோயில் இறைவற்கும் அரசனின் பெயராலேயே அமரபுயங்கரீசுவரர் என்னும் பெயரமைந்தது. இக்கோயிலில் இரு கல்வெட்டுகள் உள்ளன. பரகேசரி கோனேரின்மைகொண்டான் என்னும் அரசன், தென்கொங்கில் நல்லூர்க்கால், காவடிக்கால், வாயறைக்கால் நாடுக்ளின் சிவன் கோவில்களில் பூசை நின்றுபோகவே, மீண்டும் பூசை தொடர ஆணையிட்டுக் கொடை அளித்துள்ளான். மற்றொரு கல்வெட்டில், திசை ஆயிரத்து ஐந்நூற்றுவர் என்னும் வணிகர்களும், இவ்வூர் நகரத்தாரும் சேர்ந்து இக்கோயிலுக்குக் கண்ணாடிப்புத்தூரில் உள்ள நிலத்தைக் கொடையாக அளித்துள்ளார்கள்.
  
மூவர் கண்டியம்மன் கோயில் 

                                                   மூவர் கண்டியம்மன் கோயில்


                                                          வாயிற்காவலர்-ஆண்

                                                          வாயிற்காவலர்-பெண்

                                                             கூரையில் சிற்பம்


      சிவன் கோயிலுக்கருகிலேயே அமைந்துள்ளது மூவர் கண்டியம்மன் கோயில். இக்கோயில் சற்றுப்பழமையானது. ஆனால் கல்வெட்டுகள் எவையுமில்லை. எட்டுக்கைகளை உடைய கொற்றவையின் மூலவர் சிற்பம் சிறப்பானது. 

சாம்பல் மேடு


        கண்டியம்மன்கோயில் கருடகம்பம்-பின்னணியில் சாம்பல்மேடு    


கோயிலுக்கருகில் சாம்பல் மேடு என்ற பெயர்கொண்ட இடம் பெருங்கற்கால வாழ்விடத்தைக் கொண்ட ஓரிடமாகும். இங்கு மேற்பர்ரப்பிலேயே, பெருங்கற்காலத்தைச் சேர்ந்த பானையோட்டுச் சில்லுகளும், சங்கு வளைகளின் துண்டுகளும், சிறார்களின் விளையாட்டுப் பொருளான சுடுமண் வட்டுகளும் கிடைத்துள்ளன. அண்மையில் ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன், இங்கு “அமண”  என்னும் தமிழி (தமிழ் பிராமி) எழுத்துப் பொறித்த பானைச் சில்லு கிடைத்தது இப்பகுதியின் பழமையை எடுத்துச் சொல்லும். அரசு அக்கறைகொண்டால், முறையான அகழாய்வு மூலம் பழமைச் சான்றுகள் பல கிட்டும்.



கருத்துகள், செய்திகள் - துணை நின்றோர் :

1. முனைவர். இரா.ஜெகதீசன், வாணவராயர் அறக்கட்டளை, கோவை.
2. தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை.
3. கல்வெட்டு-காலாண்டிதழ், அக்டோபர், 2010.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.